บทที่ 1029

คำพูดของหลิงอวี๋แต่ละคำราวกับมีดที่แทงทะลุหัวใจของเซียวทง ทำให้นางมิกล้าพูดอะไรอีก

เซี่ยโฮ่วตานรั่วก็มิคิดว่าหลิงอวี๋จะดื้อรั้นเช่นนี้ ความคิดของนางเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงอวี๋แล้วราวกับไม่มีที่หลบซ่อน!

ทว่าในขณะนี้ นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฝืนแสดงต่อไป!

“พระชายาอ๋องอี้ เหตุใดเจ้าถึงมิยอมเลิกราเช่นนี้? ข้ามิเอาความที่เจ้าผลักข้าก็ดีแล้ว ยังมิพอใจอีกรึ?”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วกล่าวอย่างโมโห “ใต้หล้านี้มีคนเนรคุณและบิดเบือนความจริงอย่างเจ้าด้วยรึ!”

“ข้าเป็นองค์หญิงแห่งฉีตะวันออก มีฐานะสูงส่ง แม้ว่าเจ้าจะเป็นพระชายา แต่เทียบเคียงกับข้าได้รึ?”

“เหตุใดข้าจึงต้องใส่ร้ายเจ้า? เจ้ามีหลักฐานอะไรที่บอกว่าองค์หญิงเช่นข้าใส่ร้ายเจ้ากัน!?”

“เหตุใดงั้นรึ?” หลิงอวี๋หัวเราะเยาะ สายตาของนางเต็มไปด้วยความดูถูก “องค์หญิงตานรั่ว หม่อมฉันยังต้องอธิบายให้ชัดเจนอีกหรือว่าท่านมีเจตนาอย่างไร?”

“ได้ ในเมื่อท่านต้องการใส่ร้ายให้หม่อมฉันแบกรับข้อหาเนรคุณ เพื่อฉินตะวันตกของหม่อมฉัน เพื่อชื่อเสียงและเกียรติของหม่อมฉันเอง เช่นนั้นข้าก็มิอาจให้เกียรติท่านโดยการช่วยท่านปกปิดข้อเท็จจริงได้!”

“พวกเรามาพูดกันให้ชัดเจน เพื่อให้องค์ชายหนิงและองค์ชายจิ้น รวมถึงองค์หญิงชิ่งได้ฟังว่าเหตุใดท่านถึงต้องบิดเบือนความจริงและใส่ร้ายหม่อมฉัน!”

สายตาที่เย็นชาของหลิงอวี๋จ้องไปที่เซี่ยโฮ่วตานรั่ว ทำให้ลำคอของนางหนาขึ้น ราวกับสายตาของนางเป็นงูใหญ่ที่รัดคอนางอยู่...

เพราะเหตุใดกัน?

หลิงอวี๋เป็นเพียงสตรีที่มีรูปโฉมงดงาม ไร้วิทยายุทธ์ นางจะมีความน่าเกรงขามมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?

เซี่ยโฮ่วตานรั่วเม้มริมฝีปาก พยายามทำให้ตนสงบ

หลิงอวี๋เพียงแค่ข่มขวัญนางเท่านั้น นางไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ได้ว่าอีกฝ่ายโกหก!

“องค์หญิงตานรั่ว ท่านกล่าวหาว่าหม่อมฉันผลักท่านไปหาหมูป่า เช่นนั้นแรงจูงใจเล่า? ระหว่างหม่อมฉันกับท่านไม่มีเรื่องบาดหมางกัน หม่อมฉันจะทำเช่นนั้นไปเพื่อสิ่งใด?”