บทที่ 1041

“อาอวี๋… อาอวี๋…”

ในรถม้า เซียวหลินเทียนอุ้มหลิงอวี๋ไว้ เลือดของนางไหลรินเปื้อนอาภรณ์ของเขาไปหมด

เขาสัมผัสได้ว่าลมหายใจของนางยิ่งนานยิ่งรวยรินลงทีละน้อย

เซียวหลินเทียนรู้สึกราวกับว่ามีมือที่มองมิเห็นขยำหัวใจของเขาไว้แน่น ทำให้หัวใจบีบรัดจนเจ็บปวดอย่างรุนแรง

เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าดวงตาคู่งามของนางจะมิสามารถลืมขึ้นได้อีก...

เขาจำได้ว่าก่อนหน้านี้นางเผชิญหน้ากับเซี่ยโฮ่วตานรั่วด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิและความมั่นใจเพียงใด

“หม่อมฉันเชื่อว่าสิ่งที่เป็นของหม่อมฉัน มิว่าใครก็แย่งไปมิได้!”

รอยยิ้มที่เจิดจ้าจนแสบตาเหมือนแสงอาทิตย์นั้นยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา

พริบตาเดียวเท่านั้น ใบหน้าที่เคยสดใสและสวยงามกลับซีดขาวราวกับหิมะ...

“อาอวี๋… อดทนไว้นะ เจ้ามิได้บอกว่าเจ้ายังมีอะไรอีกหลายสิ่งที่ต้องทำหรอกหรือ? เจ้ามิได้บอกว่าจะหาเงินให้ได้มาก ๆ แล้วพาเยวี่ยเยวี่ยและแม่นมท่องเที่ยวไปทุกที่หรอกหรือ? เจ้าคงมิอยากผิดสัญญากับพวกนางหรอกใช่หรือไม่…”

“เจ้าต้องอดทนไว้… เจ้าจะต้องมิเป็นอะไร!”

เสียงของเซียวหลินเทียนสั่นเครือ

หานเหมยที่คุกเข่าอยู่ข้างหลิงอวี๋เพื่อตรวจสอบบาดแผลของนางพลอยได้รับอิทธิพลจากอารมณ์ของเซียวหลินเทียนไปด้วย น้ำตาคลอหน่วย แต่มิกล้าปล่อยให้ไหลรินออกมา

พระชายาจะต้องมิเป็นอะไร!

นางฉลาดยิ่่งนัก จิตใจงดงาม สวรรค์คงมิใจร้ายกับนางแน่!

“ท่านอ๋อง พระชายาเสียเลือดมากเกินไปแล้วเพคะ ควรส่งคนไปที่วังเพื่อตามหลิงซวนกลับมา! นางอยู่กับพระชายามานาน ย่อมรู้วิธีถ่ายเลือดให้กับพระชายาเพคะ!”

หานเหมยรู้สึกเสียใจที่ตนมิใส่ใจเรียนวิชาการแพทย์ในชีวิตประจำวัน ทำให้มิได้เรียนรู้วิชาการแพทย์จากหลิงอวี๋ จึงรีบเสนอแนะ

“ลู่หนาน ไปที่วังแล้วตามหลิงซวนกลับมาเดี๋ยวนี้!”

เซียวหลินเทียนตะโกนออกไปข้างนอก ลู่หนานตอบรับแล้วควบม้าวิ่งไปข้างหน้า

เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บเต็มตัวเช่นกัน แต่ก็ไม่มีเวลาจัดการกับบาดแผล พลันรีบเข้าเมืองไปโดยเร็ว