บทที่ 1045

เดิมทีท่านอดีตเสนาบดีโกรธเคืองเซียวหลินเทียนอยู่บ้าง ดั้นด้นไปล่าสัตว์แล้วไยต้องพาหลิงอวี๋ไปด้วย

ทว่าเมื่อเห็นเซียวหลินเทียนตาแดงก่ำ ความโกรธของท่านอดีตเสนาบดีก็หายไปสิ้น เขาฟังออกว่าในน้ำเสียงของเซียวหลินเทียนแฝงไว้ด้วยความกังวลและสิ้นหวัง…

“เป็นไปมิได้! อวี๋เอ๋อร์เป็นเด็กดื้อรั้น ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ นางจะต้องทนอยู่ได้!”

“อย่าเพิ่งร้อนใจไป เราจะคิดหาวิธีด้วยกัน!”

แม้ท่านอดีตเสนาบดีจะเต็มไปด้วยความกังวล แต่เขาก็มิแสดงออก เขาเป็นผู้อาวุโส ต้องเป็นเสาหลักให้พวกเขา!

หลิงหว่านโผล่หน้ามาเห็นหลิงอวี๋ที่หมดแรง ทันใดนั้นดวงตาก็แดงก่ำ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดรินไหลอาบแก้ม

นางรีบหันหน้าหนีไปเช็ดน้ำตา พยายามฝืนใจพูดว่า “ท่านพี่หลิงหลิงเป็นคนจิตใจดี ช่วยชีวิตคนไว้มากมาย สวรรค์คงมิใจร้ายพรากนางไปแน่!”

“ท่านปู่พูดถูก เราจะคิดหาวิธีด้วยกัน เราจะต้องช่วยชีวิตท่านพี่หลิงหลิงให้ได้!”

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันมีหมู่เลือดเดียวกับท่านพี่หลิงหลิง หม่อมฉันจะถ่ายเลือดให้ท่านพี่หลิงหลิงเองเพคะ!”

หลิงหว่านเห็นสีหน้าของเซียวหลินเทียนเริ่มซีดเซียวลงเพราะเสียเลือดมาก จึงรีบสั่งหลี่ชุง “เปลี่ยนมาให้ข้า!”

หลี่ชุงก็กลัวว่าเซียวหลินเทียนจะทนมิไหว จึงรีบถอดสายเลือดของเซียวหลินเทียนออก แล้วเปลี่ยนมาเป็นหลิงหว่าน

ทุกคนในห้องต่างเฝ้าดูหลิงอวี๋ด้วยความร้อนใจ ทันใดนั้นองครักษ์คนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

“ท่านอ๋อง องค์ชายจิ้นแห่งเยวี่ยใต้ องค์หญิงชิ่ง และคุณหนูฉินเสด็จมาเยี่ยมเยียนพระชายาอี้พ่ะย่ะค่ะ!”

“มิพบ!”

เวลานี้เซียวหลินเทียนจะมีอารมณ์ออกไปต้อนรับแขกอย่างไรกัน แม้ว่าองค์ชายจิ้นและองค์หญิงชิ่งจะมาด้วยความปรารถนาดี แต่เขาก็ไม่มีจิตใจจะต้อนรับ

"ท่านอ๋อง คุณหนูฉินกล่าวว่า ได้ยินมาว่าพระชายาเสียเลือดมากจนใกล้สิ้นใจ นางกล่าวว่านางรู้จักสมุนไพรชนิดหนึ่งที่สามารถช่วยพระชายาได้!”

เวลานี้เซียวหลินเทียนร้อนใจอย่างมากเรื่องชีวิตของหลิงอวี๋ เมื่อได้ยินดังนั้นจึงรีบพูดว่า “รีบเชิญเข้ามา!”

ครู่ต่อมา องครักษ์ก็พาฉินรั่วซือและพี่น้องตระกูลมู่หรงเข้ามา

ฉินรั่วซือสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ ดูบริสุทธิ์และสง่างาม

หลิงหว่านและฮูหยินใหญ่เห็นแล้วกลับรู้สึกอับโชค