บทที่ 1048

“หากข้าผิดคำสาบาน ขอให้สายฟ้าฟาดผ่าลงมาทำลายสิ้น!”

เซียวหลินเทียนกล่าวคำสาบานอย่างหนักแน่นและมั่นคง

เมื่อเทียบกับชีวิตของหลิงอวี๋ ตำแหน่งนั้นช่างไร้ค่าเหลือเกิน!

เซียวหลินมู่และจูหลานที่อยู่หลังฉากต่างก็ตะลึง

เซียวหลินมู่มองไปที่เซียวหลินเทียนด้วยความตกใจ ตำแหน่งรัชทายาทเป็นสิ่งที่เซียวหลินเทียนมีโอกาสได้ครองมากที่สุด

แต่ตอนนี้เขากลับยอมสละมันเพื่อโสมโลหิตเพียงต้นเดียว

สำหรับเขาหลิงอวี๋สำคัญเพียงนั้นเลยหรือ?

แน่นอนว่าเซียวหลินมู่มิเชื่อ เขาคิดสงสัยในใจ

เรื่องที่พระมารดาต้องการโสมโลหิต เขาปิดบังไว้เป็นความลับอย่างดี แม้แต่จูหลานเขาก็มิได้บอก

แต่เซียวหลินเทียนรู้ได้อย่างไรว่าตนมีโสมโลหิตอยู่ในมือ?

หรือว่าเซียวหลินเทียนให้คนคอยจับตามองเขาอยู่?

เซียวหลินมู่ทั้งตกใจและโกรธ หากเรื่องของพระมารดาถูกเปิดเผย ทั้งตระกูลของเขาอาจต้องตาย...

เขามิยอมรับเด็ดขาดว่าโสมโลหิตอยู่ในมือของเขา!

“พี่สี่ ข้าต้องบอกอีกกี่ครั้งว่าข้าไม่มีโสมโลหิต! ท่านไปหาที่อื่นเสียเถอะ!”

ยิ่งคิดเซียวหลินมู่ก็ยิ่งหงุดหงิด พูดจบก็ตะโกนว่า “พ่อบ้าน ส่งแขก!”

เซียวหลินเทียนจ้องมองเซียวหลินมู่ด้วยสายตาเย็นชา อารมณ์ปะปนไปด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด...

ตอนแรกเซียวหลินมู่ยังสบตากับเขาอยู่ แต่เพียงมิกี่วินาทีก็ทนมิไหว

ความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเซียวหลินเทียนทำให้เซียวหลินมู่รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดลงอย่างรวดเร็ว

ราวกับเขากำลังแช่อยู่ในถ้ำน้ำแข็ง!

เขาขบกรามแน่น มิให้ตัวเองสั่นเทาเพราะความกดดันอันแข็งแกร่งนั้น

ทันใดนั้นเซียวหลินเทียนก็ชักดาบออกมา เซียวหลินมู่ตกใจจนต้องถอยหลังอย่างรวดเร็ว ตะโกนด้วยความตกใจ

“เซียวหลินเทียน คิดจะฆ่าข้าหรือ? แค่เพราะแย่งชิงมิสำเร็จน่ะหรือ? ใครก็ได้... เซียวหลินเทียนจะฆ่าคนแล้ว…”

“พระสวามี...”

จูหลานที่อยู่หลังฉากได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งพรวดออกมาด้วยความตกใจ นางเห็นเซียวหลินเทียนถือดาบยืนอยู่ หัวใจของนางเต้นแรง นางรีบวิ่งไปข้างหน้าเซียวหลินมู่โดยมิรู้ตัวแล้วกางแขนออกปกป้องเขา

"เสด็จพี่... เสด็จพี่สี่ มีอะไรก็บอกกล่าวกันดี ๆ เถิด... อย่าทำร้ายกันเช่นนี้เลยเพคะ!”

เมื่อเซียวหลินเทียนเห็นท่าทางของจูหลาน เขาก็หวนนึกถึงหลิงอวี๋ที่คอยปกป้องเขาจากลูกธนู...