บทที่ 1060

หลิงอวี๋รู้สึกกระอักกระอ่วนกับสิ่งที่เซียวหลินเทียนบอก นางลืมไปว่านี่เป็นสมัยโบราณ

เป็นเรื่องปกติที่บุรุษจะมีภรรยาและอนุหลายคน นี่มันก็เท่ากับนิสัยการนอกใจของบุรุษสมัยใหม่มิใช่หรอกหรือ

แต่นางก็ยังคงมิยอมทิ้งความคิดนี้ จึงยิ้มพลางเอ่ย “บางที่คนผู้นี้อาจจะเป็นคนที่เขามิสะดวกที่จะแต่งงานเข้าตำหนักก็ได้กระมัง?”

ความคิดของหลิงอวี๋เปิดกว้างพลางเอ่ย “บางทีนางอาจเป็นภรรยาของผู้อื่น… เขาใช้เงินจำนวนมากช่วยภรรยาของคนอื่น หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป มันจะทำให้เขามีชื่อเสียงที่มิดี!”

“เป็นไปมิได้!”

เซียวหลินเทียนนึกมิออกเลยว่าน้องชายของตนจะไปกะลิ้มกะเหลี่ยภรรยาของคนอื่นได้ ใต้หล้านี้มีสตรีมากมาย เหตุใดต้องทำสิ่งที่น่ารังเกียจเช่นนี้ด้วย!

หลิงอวี๋ยังรู้สึกว่า สิ่งที่ตนคิดนั้นเหลือเชื่อเกินไป แต่นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว นางก็คิดมิออกจริง ๆ ว่าจะมีใครที่ทำให้องค์ชายเย่ปกปิดไว้ได้

“มิพูดถึงเขาแล้ว ข้าให้เผยอวี้ไปตรวจสอบแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเจ้าตอนนี้คือการพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ อย่าได้กังวลเรื่องเขาเลย!”

เซียวหลินเทียนวางมือใหญ่ไว้บนดวงตาของหลิงอวี๋อย่างเอาแต่ใจ

“นอนเถิด! มิให้คิดฟุ้งซ่านแล้ว”

“ก็ได้ ๆ หม่อมฉันมิคิดแล้วเพคะ!”

หลิงอวี๋ตอบอย่างเชื่อฟัง

นางมิง่วงก็มิได้หมายความว่าเซียวหลินเทียนมิง่วง ตนมิควรไปทำให้กระทบการนอนพักผ่อนของเขา

นางแกล้งทำเป็นหลับ หลังจากนั้นมินานก็ได้ยินเซียวหลินเทียนกรนเล็กน้อย

หลิงอวี๋ฟังเสียงกรนของเขา แล้วเปลือกตาของหลิงอวี๋ก็ค่อย ๆ หรี่ลงแล้วพลันหลับไป

วันรุ่งขึ้น

เมื่อหลิงอวี๋ตื่นขึ้นมา เซียวหลินเทียนก็ลุกขึ้นแล้ว เขาเพิ่งจะยกโจ๊กมาให้หลิงอวี๋ จ้าวซวนก็มา

“ท่านอ๋อง มือสังหารพวกนั้นมีคนมาช่วยไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

จ้าวซวนเอ่ยอย่างกังวล “เมื่อครู่แม่ทัพเฉินส่งคนมารายงานว่าตอนก่อนรุ่งสาง มีมือสังหารหลายคนบุกเข้าไปในเรือนจำกระทรวงยุติธรรม สังหารนักการที่เข้าเวรอยู่ แล้วช่วยทุกคนออกไป!”

สีหน้าของเซียวหลินเทียนมืดมนลง พลางเอ่ยเสียงแข็ง “ให้อันเจ๋อส่งทหารไปเฝ้าเรือนจำกระทรวงยุติธรรมแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดยังให้คนมาช่วยออกไปได้”