บทที่ 1075

“ฝ่าบาท! กระหม่อมจงรักภักดีต่อพระองค์ พระองค์จะอาศัยคำพูดที่ไม่มีเหตุผลมาบอกให้กระหม่อมยอมรับในเรื่องตนมิได้ทำหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ผางเซิงมิสนตรงคอที่มีเลือดไหลออกมาแล้วตะคอกด้วยความเศร้าและความโกรธ

“กระหม่อมจะไม่มีวันยอมรับผิด… กระหม่อมจะไม่มีวันให้ครอบครัวของกระหม่อมต้องมารับความอัปยศอดสูเช่นนี้ไปกับกระหม่อม!”

“คุกเข่าลง...”

เฮ่อจู้เห็นว่าเลือดของผางเซิงไหลลงมาที่คอจนเปื้อนเสื้อผ้าของเขาเป็นสีแดงแล้ว แต่เขาก็ยังตั้งคอตรงตะโกนใส่องค์จักรพรรดิอยู่

เขาทั้งตกใจทั้งกังวล เกรงว่าตนจะปรามผางเซิงมิอยู่แล้วทำให้เขาไปทำร้ายองค์จักรพรรดิได้

“ใครก็ได้ ให้เขาคุกเข่าลง!”

พวกองครักษ์กองทัพหลวงรีบพุ่งเข้ามา กดหัวและมือของเขาเอาไว้แล้วเตะที่ขาคิดจะกดผางเซิงลง

ทันใดนั้น ผางเซิงก็ยกแขนขึ้นพลิกให้หลายคนล้มลงไปกับพื้น

จักรพรรดิอู่อันเห็นดวงตาของผางเซิงเป็นสีแดงเลือดและท่าทางดุร้ายเช่นนั้นก็ทำให้จักรพรรดิอู่อันตระหนกตกใจ นี่ผางเซิงคิดจะปลงพระชนม์จริง ๆ หรือ?

“คุ้มกันเร็วเข้า!”

ขันทีฉางที่ดูอยู่ด้านข้างรีบวิ่งไปตรงหน้าจักรพรรดิอู่อัน เหยียดแขนสองข้างออกทำท่าทางป้องกัน

พระสนมฮุ่ยมองภาพนี้อย่างมึนงง นางอ้าปากจะบอกผางเซิงให้หยุดสร้างปัญหา หากยังสร้างปัญหาต่อไปจักรพรรดิอู่อันจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน!

แต่ตนก็ทำให้ผางเซิงเดือดร้อนแล้ว หากเอ่ยเช่นนั้นอีก ภายใต้ความโกรธของจักรพรรดิอู่อันเขาก็อาจจะฆ่าผางเซิงทันทีเช่นกัน

พระสนมฮุ่ยเสียใจเป็นอย่างมาก หากรู้ว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดโปง ตอนนั้นนางควรจะคิดหาทางยุติมันด้วยตนเองโดยมิทำให้คนอื่นสงสัย ผางเซิงก็จะมิต้องมาเดือดร้อนไปด้วยเช่นตอนนี้

ดวงตาของพระสนมฮุ่ยรื้นน้ำตา นางมองผางเซิง ชีวิตนี้ตนเป็นหนี้เขา มีเพียงชาติหน้าเท่านั้นที่จะชดใช้คืนได้!

นางละสายตากลับมามองลงที่พื้น

ตั้งแต่วันที่นางถูกพ่อบังคับให้เข้าวัง นางก็คิดว่าตนเองได้ตายไปแล้ว

นางอยู่ในวังโดยที่มิได้ต่อสู้แย่งชิงโปรดปราน มิกระตือรือร้นที่จะอวดตัวแค่มิอยากดึงดูดความสนใจมากเกินไป นางยอมให้จักรพรรดิอู่อันลืมตนไปตลอดชีวิตแล้วก็อย่าได้ให้นางไปปรนนิบัติอีกเลยในชีวิตนี้