บทที่ 1082

“พี่...”

เซียวหลินมู่อุ้มพระสนมฮุ่ยแล้วคุกเข่าให้เซียวหลินเทียน น้ำเสียงของเขามีทั้งความคับข้องใจ ซาบซึ้งใจและความรู้สึกผิด

แต่จะมีความคับข้องใจมากหน่อย จนยังมิทันได้เอ่ยวิงวอนอะไรเซียวหลินมู่ก็น้ำตาไหลออกมาอย่างรู้สึกว่าใจสู้มิไหวเสียก่อน

เขาสะอื้นพลางเอ่ย “พี่สี่ รีบให้พี่สะใภ้มาช่วยเสด็จแม่ของข้าที… จากนี้ไปหากพวกท่านต้องการให้ข้าทำสิ่งใดข้าก็จะตอบแทนพวกท่านทุกอย่าง!”

เซียวหลินมู่เป็นราวกับเด็กที่ได้รับความอยุติธรรม ครั้นเห็นญาติที่สามารถปกป้องตนได้ความโศกเศร้าและสิ้นหวังในใจมิอาจแสดงออกมาได้จึงกลายมาเป็นน้ำตา

การเรียก “พี่” นี้ทำให้หัวใจของเซียวหลินเทียนสั่นไหว

ในราชวงศ์เรียกว่าเสด็จพี่ตลอด!

คนทั่วไปต่างหากถึงจะเรียกพี่!

แม้ว่าการเรียกว่าพี่มันจะเรียบง่าย แต่ในชั่วพริบตาก็ทำให้เซียวหลินเทียนรู้สึกถึงความเป็นพี่น้องที่แท้จริงได้

เขามามิทันได้วิเคราะห์ว่าเกิดอะไรขึ้นในพระตำหนักฮุ่ยจู๋ จึงเอ่ยกับเซียวหลินมู่อย่างปลอบใจ “พี่สะใภ้ของเจ้าจะเข้ามาบัดเดี๋ยวนี้!”

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น หลิงอวี๋ก็ถูกเถาจื่อประคองเข้ามา

“พี่สะใภ้ โปรดช่วยเสด็จแม่ของข้าด้วย!”

เซียวหลินมู่ยังมิลุกขึ้น เขาคุกเข่าอ้อนวอนหลิงอวี๋อย่างสิ้นหวัง

หลิงอวี๋เห็นบาดแผลที่มีเลือดไหลออกมามิหยุดของพระสนมฮุ่ย นางจึงผลักเถาจื่อออกไปทันทีพลางรีบเอ่ย “หานเหมย เอาล่วมยาของข้ามา!”

หานเหมยรีบส่งล่วมยาให้อย่างรวดเร็ว หลิงอวี๋คุกเข่าลง ให้เซียวหลินมู่วางพระสนมฮุ่ยลง จากนั้นจึงรีบช่วยชีวิตพระสนมฮุ่ย

ในที่สุดฮองเฮาเว่ยก็ตั้งสติได้ เมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าหมองของจักรพรรดิอู่อันก็แอบยินดีอยู่ในใจ

การที่เซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋มาก็มิใช่เรื่องเลวร้ายอะไร จะได้จัดการพวกเขาทั้งหมดให้เรียบให้คราเดียวพอดีเลย

นางจึงเอ่ยเยาะเย้ยเซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋อย่างประชดประชัน “อ๋องอี้ พระชายาอ๋องอี้ พวกเจ้ายังเห็นองค์จักรพรรดิอยู่ในสายตาหรือไม่? ตอนเข้ามาก็มิได้ทำความเคารพ เอาแต่จะทุบตีเข่นฆ่ากับองครักษ์กองทัพหลวง!”