บทที่ 114

งานฉลองวันพระราชสมภพของไทเฮาสิ้นสุดลงแล้ว หลิงอวี๋ผ่านด่านนี้มาได้อย่างไม่มีอันตรายใด ๆ ทั้งยังได้เงินมาจำนวนมากด้วย คืนนี้จึงไปได้อย่างสบาย

วันรุ่งขึ้น หลิงอวี๋นอนหลับจนถึงมื้อเที่ยงแล้วถึงได้ตื่นเป็นประวัติการณ์เลย

หลิงซินเอาน้ำมาให้ล้างหน้า หลิงอวี๋เห็นรอยดำใต้ตาสองข้างของนางจึงเอ่ยถาม

“หลิงซิน เจ้าเป็นอะไรหรือ? เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไร?”

หลิงซินมองนางอย่างเศร้า ๆ จากนั้นก็หยิบตั๋วเงินจำนวนหนึ่งจากในอ้อมแขนของนางส่งให้หลิงอวี๋

นางเอ่ยด้วยใบหน้าขมขื่น “คุณหนู ตั๋วเงินเหล่านี้คุณหนูช่วยเก็บไว้ให้บ่าวเถิดเจ้าค่ะ! เมื่อคืนบ่าวเก็บตั๋วเงินเหล่านี้ไว้ไม่รู้ว่าจะเอาไปซ่อนตรงที่ใด! กระวนกระวายนอนไม่หลับทั้งคืนเลยเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วถึงหัวเราะออกมา

นางรับตั๋วเงินห้าหมื่นจากเกิ่งเสี่ยวหาว แล้วให้เงินเดือนที่ค้างชำระให้แม่นมลี่กับหลิงซินคนละห้าร้อยตำลึง

เกิ่งเสี่ยวหาวเปิดบ่อนการพนัน นางจึงเอาห้าร้อยของทั้งสองคนไปลงเดิมพัน เงินห้าร้อยของทั้งสองคนในงานฉลองวันพระราชสมภพเมื่อคืนกลายเป็นเงินห้าหมื่น

เมื่อคืนกลับมา หลิงอวี๋บอกกับทั้งสองคน ทั้งสองตกใจจนตะลึงพรึงเพริดกันไปหมด

หลิงซินเคยเห็นเงินเยอะถึงเพียงนี้มาก่อน จึงมองหลิงอวี๋ตาค้าง

หลิงอวี๋เอาตั๋วเงินยัดใส่มือนาง นางก็ยังรู้สึกว่าตนกำลังฝันอยู่เลย

แม่นมลี่มองท่าทางนิ่งค้างของนาง แล้วก็หัวเราะอย่างหนัก แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อนาง

“หลิงซิน ตอนนี้เจ้ามีเงินมากถึงเพียงนี้แล้ว นี่หากว่าวันใดแต่งงานไป นี่ก็จะเป็นสินสอดของเจ้า!”

“นี่มากเสียยิ่งกว่าสินสอดของคุณหนูตระกูลคนรวยในเมืองหลวงเหล่านั้นอีกนะ! เจ้าเก็บไว้ดี ๆ รอเจ้าออกเรือน แล้วให้คุณหนูช่วยซื้อบ้านหลังใหญ่ ๆ ให้เจ้า เจ้าก็จะนับว่าเป็นฮูหยินผู้ร่ำรวยแล้ว!”

“ถึงเวลานั้น ยังสามารถซื้อตัวบ่าวรับใช้มาปรนนิบัติเจ้าได้ด้วยนะ! หากว่าหลิงหลานกับหลิงผิงรู้เข้า รับรองเลยว่าพวกนางจะต้องโกรธแย่เลย!”

แม่นมลี่กำตั๋วเงินในมือไว้ รู้สึกภาคภูมิใจ

พวกที่ประจบใครตามฐานะสองคนนั้น คงจะโกรธแย่เลย!

วันนั้น เดิมทีหลิงอวี๋คิดว่าจะเพิ่มเงินเดือนให้พวกนางในฐานะที่เป็นคนรับใช้ของตำหนักอ๋องอี้ แต่คิด ๆ ดูแล้วก็ช่างเถิด

หลิงอวี๋พูดกับทั้งสองคน “เดิมทีคนทั่วไปไม่จำเป็นต้องมีเงินมากมาย หากมีจะกลายเป็นความผิด! หากข้าให้เงินพวกเจ้ามากมายถึงเพียงนั้นต่อหน้าทุกคน ก็ถือเป็นการให้พวกเจ้าได้มีหน้ามีตา!”