บทที่ 1143

“เหตุใดจึงเดินไปทางนี้เล่า ออกจากวังต้องไปทางนี้สิ!”

เซียวหลินเทียนเห็นว่าหลิงอวี๋เดินไปอีกทางจึงรีบตามไปคว้าตัวนางไว้

“ไปเยี่ยมไทเฮากันเถิดเพคะ! ในวันพรุ่งล้วนเกิดสิ่งมิคาดฝันขึ้นได้ทั้งนั้น ถือโอกาสที่วันนี้ว่าง หม่อมฉันจะทำให้พระนางฟื้นขึ้นมาโดยเร็วที่สุดเพคะ!”

มีเพียงแค่ไทเฮาต้องฟื้นขึ้นมาเท่านั้น จึงจะสามารถให้ความเป็นธรรมกับตนและเซียวหลินเทียนได้

หลิงอวี๋กลัวว่าสิ่งมิคาดฝันที่เกิดขึ้นนั้นจะเป็นสิ่งที่ตนกับเซียวหลินเทียนควบคุมมิได้ หากจะมีคนช่วยเพิ่มมาอีกหนึ่งคนนางก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ไปแน่นอน

“ได้ ข้าว่าตามเจ้า!”

สายตาของเซียวหลินเทียนเลื่อนลงไปที่ปากของหลิงอวี๋โดยมิรู้ตัว นางจูบตนเองแล้ว!

เหอะ ๆ ...

รางวัลเช่นนี้ยิ่งได้เยอะก็ยิ่งดี...

สองวันมานี้หลิงซวนอยู่ในตำหนักของไทเฮาตลอด และมีขันทีเซี่ยคอยดูแลอยู่จึงไม่มีใครกล้าไปทำให้นางต้องเดือดร้อน

เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนมา หลิงซวนก็ดีใจมาก พุ่งเข้าไปกอดหลิงอวี๋ทันที

“อาจารย์ ข้าคิดถึงท่านมาก! คิดถึงท่าน… แล้วก็คิดถึงแม่นมกับเยวี่ยเยวี่ยด้วย เมื่อใดข้าจะได้กลับไปหรือ!”

“รอให้ไทเฮาฟื้น และการแข่งขันจบลงก่อน แล้วข้าจะมารับเจ้าออกไป!”

เมื่อหลิงอวี๋พูดจบก็รู้สึกได้ว่าหลิงซวนบีบแขนตน นางจึงใจเต้นขึ้นมา

ก่อนหน้านี้มีข่าวออกไปว่าไทเฮายังมิฟื้น หลิงอวี๋ก็รู้สึกว่าค่อนข้างแปลก

ยาของหลานฮุ่ยจวนสามารถแก้พิษตอนที่ตนกินยาพิษไปได้ เหตุใดเมื่อถึงคราวไทเฮาจึงมิได้ผลแล้วเล่า

หรือหลิงซวนจะกำลังบอกใบ้ตนว่าความจริงไทเฮาฟื้นแล้ว และกำลังแกล้งสลบอยู่?

“อาจารย์ ไทเฮามิเคยฟื้นมาเลยเจ้าค่ะ ท่านมาตรวจให้พระนางด้วยตัวท่านเองเถิด! ข้ากังวลจะตายอยู่แล้ว!”

หลิงซวนแสร้งเอ่ยด้วยท่าทางกลัดกลุ้ม “ข้ากังวลว่ายาของท่านจะมิได้ผล เช่นนี้พวกเราจะถูกตัดหัวเอาได้นะเจ้าคะ!”

“ได้ ข้าจะไปตรวจดูเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น!”