บทที่ 1146

หลังจากที่เซียวหลินเทียนกับราชองครักษ์ผางจัดเตรียมเรื่องไทเฮาในวังเรียบร้อยแล้วก็กลับไปที่ค่ายทหารชั่วคราวที่คฤหาสน์ตระกูลกวน

หลิงอวี๋ก็กลับมาแล้วเช่นกัน กำลังประกอบลูกรอกบันไดใหม่อีกครั้งกับพวกช่างฝีมือ การประกอบอยู่ในช่วงท้ายแล้ว

นี่เป็นการประกอบใหม่เพื่อตรวจสอบดูจุดที่ปัญหา

เซียวหลินเทียนเดินเข้ามาดูก็ขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม “พบความผิดปกติหรือไม่?”

หลิงอวี๋ลูบใบหน้าอย่างแรงแล้วยิ้มขมขื่นพลางตอบ “ไม่เพคะ!”

“เซียวหลินเทียน บางทีอาจจะเป็นความผิดพลาดที่การออกแบบของหม่อมฉันจริง ๆ ก็ได้ที่มิได้พิจารณาถึงสภาพการณ์ที่แท้จริง ทำให้วางแผนผิดพลาดไป… นี่เป็นความผิดของหม่อมฉันทั้งหมดเลยเพคะ ท่านลงโทษหม่อมฉันเถิด!”

“ครั้งที่แล้วที่ท่านกับอันเจ๋อทำผิดพลาดไปก็จดบันทึกเอาไว้ว่าโบยแบบทหารสิบไม้! วันพรุ่งหลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลง หม่อมฉันก็จะรับการโบยสิบไม้เช่นกันเพคะ!”

ทันทีที่หลิงอวี๋พูดออกมาเช่นนี้ อันเจ๋อกับเผยอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ ก็โวยขึ้นมา “มิได้ เรื่องนี้จะไปโทษท่านได้เยี่ยงไร! ท่านก็มิได้คิดว่าจะเป็นเช่นนั้นนี่!”

เผยอวี้ก็เอ่ยอย่างรีบร้อน “ท่านคิดค้นล้อเกวียนออกมาเพื่อพวกเราก็เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่แล้ว แม้ว่าการแข่งขันปีนป่ายจะพ่ายแพ้ไป แต่ล้อนี้ก็สามารถเอาไปใช้ได้อย่างกว้างขวางในภายภาคหน้า!”

จู้เต๋อหัวหน้าช่างฝีมือเป็นชายอายุสามสิบต้น ๆ รูปร่างค่อนข้างเตี้ยแต่มีฝีมือมาก

เขาอยู่ข้าง ๆ ได้ยินสิ่งที่พวกเผยอวี้พูดก็มองหลิงอวี๋แล้วหัวเราะออกมาพลางเอ่ย “แม่ทัพเผยพูดถูกขอรับ ล้อเช่นนี้ที่พระชายาอ๋องอี้คิดค้นออกมา สามารถเอาไปใช้ได้หลายสถานที่เลย!”

“ครอบครัวของราษฎรทั่วไปได้ล้อลากเกวียนเช่นนี้ไปก็จะประหยัดเวลาและแรงไปได้อีก!”

“อีกอย่าง ท่านเป็นสตรี ไหนเลยจะเทียบกับบุรุษได้เล่า! หากโบยไปสิบครั้งจะต้องเนื้อแตกแน่ ๆ ขอรับ...”

“ท่านอ๋องอี้ แม้ว่าลูกรอกของพระชายาจะมีข้อผิดพลาด แต่ล้อที่ออกแบบมาก็ประสบความสำเร็จดี ก็ถือว่าชดเชยกันได้กระมังพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวหลินเทียนค่อนข้างจะหงุดหงิดแล้ว ปัญหาก็มิพบ หนอนบ่อนไส้ก็มิพบอีก เช่นนั้นการแข่งขันสำคัญในวันพรุ่งก็อาจจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้นได้อีก

“พวกเจ้าตรวจสอบกันต่อไป ต้องทำให้กระจ่างชัดให้ได้!”

เซียวหลินเทียนเห็นว่าช่างฝีมือร้อนจนเหงื่อท่วมกายกันหมดแล้ว เมื่อหลิงอวี๋อยู่ด้วยพวกเขาจึงมิสะดวกที่จะถอดเสื้อทำงาน เขาก็เลยลากหลิงอวี๋ออกมา

เผยอวี้กับอันเจ๋อเองก็เหงื่อท่วมเช่นกันจึงออกไปรับลมด้วยกัน