บทที่ 1149

ในฐานะที่เคยเป็นคนรักกัน จ้าวเจินเจินรู้สึกว่าตนเข้าใจเซียวหลินเทียนมากกว่าสตรีใด

รู้เขารู้เรา หากมิใช้สิ่งที่รู้เหล่านี้ไปจัดการกับเซียวหลินเทียน แล้วจะสามารถชะล้างความอับอายที่หลิงอวี๋นำมาให้ตนได้เยี่ยงไร!

ความเป็นหญิงงามมีความสามารถของนางถูกหลิงอวี๋แย่งความโดดเด่นไปแล้ว เมื่อตอนที่แจกโจ๊กก็ชื่อเสียงเสียหายอีก!

คนอื่นสามารถลืมมันไป แต่จ้าวเจินเจินจดจำไว้อย่างฝังลึกแล้ว!

‘หลิงอวี๋ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เจ้าได้อยู่บนใต้หล้านี้’

‘เจ้าจงเพลิดเพลินกับเวลามิกี่ชั่วยามที่เหลืออยู่นี้เถอะ!’

‘รอถึงตอนก่อนที่เจ้าจะตาย ข้าจะทำให้เจ้าได้เข้าใจอย่างแน่นอน!’

‘ให้เจ้าได้รู้ว่า ข้าจ้าวเจินเจินคือคนที่เจ้ามิสามารถมีเรื่องด้วยได้!’

“น้องสะใภ้สี่ อย่าได้โต้เถียงกับพี่สะใภ้ใหญ่เลย นางเองก็ร้อนใจเช่นกัน ฮองเฮาถูกกักบริเวณอยู่ ไม่มีใครคอยหนุนหลังนาง จึงมาพูดเหน็บแนมดูถูกเจ้าเช่นนี้!”

จ้าวเจินเจินแสร้งทำเป็นดึงหลิงอวี๋มาอยู่ข้าง ๆ อย่างใจดีพลางกระซิบ “ได้ยินว่าเจ้ากับท่านอ๋องอี้รับคำมั่นสัญญาทางทหารหรือ ข้าเป็นห่วงพวกเจ้ายิ่งนัก!”

“โธ่ เหตุใดไทเฮายังมิฟื้น หากพระนางฟื้นแล้วก็จะสามารถตัดสินให้พวกเจ้าได้!”

หลิงอวี๋มองคนอย่างจ้าวเจินเจินออกนานแล้ว นางจะใจดีถึงเพียงนี้ได้เยี่ยงไรกัน!

นางผละออกจากที่จ้าวเจินเจินจับมือตนไว้อย่างเงียบ ๆ พลางเอ่ยอย่างเรียบ ๆ “ขอเพียงพวกเราชนะองค์ชายหนิงได้ คำมั่นสัญญาทางทหารนั่นก็ไม่มีทางเกิดขึ้นจริงแล้ว! ข้าเชื่อใจท่านอ๋อง พระองค์ไม่มีทางพ่ายแพ้!”

“เช่นนั้นหรือ? เช่นนั้นก็ดีเลย! ข้าเองก็หวังให้ท่านอ๋องอี้ชนะเช่นกัน สิ่งนี้ก็เป็นหน้าเป็นตาให้ฉินตะวันตกนี่ ทั้งยังได้เมืองโม่เหอมาอีก!”

จ้าวเจินเจินยิ้มพลางเอ่ย “ข้าว่าวันนี้คนมาดูการแข่งขันกันมากหลายนัก หากชนะแล้วได้สองเมืองของฉีตะวันออกมา ท่านอ๋องอี้จะต้องได้รับผู้คนสรรเสริญเป็นแน่!”

‘คนหน้าซื่อใจคด!’

‘เจ้าจะรอคอยชัยชนะพวกเราได้เยี่ยงไรกัน!’

หลิงอวี๋ตำหนิอยู่ในใจ ดูเหมือนว่าการแข่งขันใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว แต่ละกลุ่มเข้าในสนามกันหมดแล้ว นางมิอยากอยู่ฟังคำพูดไร้สาระของจ้าวเจินเจินที่นี่ จึงเอ่ย “ข้าจะไปทักทายท่านปู่ของข้าสักหน่อย!”