บทที่ 1152

หลิงอวี๋เห็นภาพนี้บนอัฒจันทร์ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ

เซียวหลินเทียนมิได้โกรธแล้วหุนหันพลันแล่นแบบเมื่อก่อนแล้ว!

เขาพลิกวิกฤตที่มองมิเห็นได้อย่างยอดเยี่ยมมาก!

วิชากระบี่ที่ยอดเยี่ยมนี้ ทั้งสยบผู้ที่มีเจตนาร้ายได้ และยังปกป้องพวกอันเจ๋อมิให้โดนดูถูกได้ด้วย

ใต้หล้านี้จะมีกี่คนที่สามารถทำเช่นนี้ได้เล่า!

การกระทำเช่นนี้ทำให้จักรพรรดิอู่อันพยักหน้าอย่างพึงพอใจเช่นกัน

เดิมทีองค์ชายเว่ยคิดว่าเซียวหลินเทียนจะโกรธคนฆ่าคน จึงพยายามจะใส่ไฟเขา ไหนเลยจะคิดว่าเซียวหลินเทียนจะใช้วิธีนี้แก้ปัญหา

จ้าวฮุยมองแผ่นหลังของเซียวหลินเทียนด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วเขาก็ตัดสินได้อีกครั้งว่าตนเลือกผิดไปแล้ว

ตอนแรกน่าจะเลือกเซียวหลินเทียนเป็นลูกเขยไปเสีย!

องค์ชายคังกัดริมฝีปากล่างแน่น เรื่องปาไข่เน่านี่เป็นความคิดของจ้าวเจินเจินที่อยากจะป้องกันไว้สองชั้น

‘หากเซียวหลินเทียนถูกไข่เน่าโยนใส่จนเต็มตัว จากนิสัยของเขาแล้วจะต้องโกรธแล้วฆ่าราษฎรเพื่อระบายความโกรธแน่นอนเพคะ!’

‘เช่นนี้หากเซียวหลินเทียนพ่ายแพ้แล้วสูญเสียเมืองไปก็จะถูกตัดหัวต่อหน้าธารกำนัลซึ่งเป็นโทษที่ร้ายแรง!’

‘ทว่าหากว่าเขาชนะ ก็จะมีความผิดฐานฆ่าราษฎรเป็นชนักติดหลังอยู่ เช่นนี้ก็จะไม่มีโอกาสที่จะได้ตำแหน่งองค์รัชทายาทแล้วเพคะ!’

องค์ชายคังไหนเลยจะคิดว่า แผนการที่วางไว้อย่างดี เซียวหลินเทียนเองก็ชักกระบี่ออกมาแล้ว ภาพตรงหน้ามันจะต้องเป็นสถานที่นองเลือด แต่กลับถูกเซียวหลินเทียนคลี่คลายไปได้เช่นนี้!

นี่มันตกม้าตายจริง ๆ!

แต่ความหงุดหงิดขององค์ชายคังก็เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น กระทั่งตามทุกคนย้ายขึ้นไปบนเขาเพื่อชมการต่อสู้ทางน้ำ เขาก็อารมณ์ดีขึ้นแล้ว

องค์ชายเว่ยยังเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ให้เซียวหลินเทียนอีก เมื่อรวมกับของตนแล้ว...

คราวนี้หากเซียวหลินเทียนมิตายในทะเลสาบ ก็ต้องตายบนแท่นประหาร

เรือรบของทั้งสี่แคว้นจอดกันอยู่ที่ปลายน้ำ เมื่อยืนอยู่ที่ริมหน้าผา มองลงไปก็จะเห็นการแข่งขันต่อสู้ทางน้ำด้านล่างนั้น

การแข่งขันต่อสู้ทางน้ำนี้จะแข่งกันในเรื่องของความเร็วกับความสามารถในการต่อสู้