บทที่ 1156

“เหล่าหลิง กลเม็ดของเซียวหลินเทียนยอดเยี่ยมมาก! เขาทำลูกเรือขององค์ชายหนิงตกน้ำไปสองคนแล้ว!”

จักรพรรดิอู่อันดูอย่างตื่นเต้นแล้วพูดคุยถึงภาพที่เห็นกับท่านอดีตเสนาบดี

เวลานี้ มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่มีกล้องส่องทางไกล จึงมีเพียงพวกเขาสองคนที่พูดคุยกันได้

“ใช่ วรยุทธของเซียวหลินเทียนไร้ที่ติอยู่แล้ว แค่ประสบการณ์การต่อสู้ยังมิเพียงพอ!”

ขณะที่ท่านอดีตเสนาบดีกำลังพูดอยู่นั้น จู่ ๆ ก็เห็นอะไรบางอย่างจึงตะโกนขึ้นมา “เหตุใดเซียวหลินเทียนมิฉลาดถึงเพียงนั้น หากจะกวาดล้างให้หมด กลเม็ดนี้ควรจะเข้าทางข้างหลังสิ เช่นนั้นจึงจะจัดการได้อีกสองคน!”

“เจ้าต่างหากที่โง่เขลา เจ้ามิเห็นหรือว่าข้างหน้ามีทหารนายหนึ่งเกี่ยวที่กราบเรืออยู่? หากถูกจับไปที่กราบเรือ ลูกเรือขององค์ชายสี่ก็จะถูกจัดการ! แล้วก็จะถูกพวกเขาโจมตีเอาได้!”

จักรพรรดิอู่อันตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “องค์ชายสี่กลับมาป้องกันเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว… เอ๊ะ สู้สิ… จัดการพวกเขาให้ตกน้ำกันไปให้หมดเลย!”

ขุนนางโดยรอบมองหน้ากันไปมา แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าสงสัยแล้วว่าจักรพรรดิอู่อันกับท่านอดีตเสนาบดีเล่นละครกันอยู่

ท่านอ๋องเฉิงได้ยินเช่นนั้นก็อยากจะรู้เช่นกัน เขาจึงบ่นพึมพำ “ฝ่าบาท ท่านอดีตเสนาบดีมอบกล้องส่องทางไกลให้กระหม่อมแล้ว หากฝ่าบาทดูเสร็จแล้วก็คืนมาเถิด!”

“ใครว่าให้เจ้า? ตอนที่เหล่าหลิงมาก็บอกอยู่ว่าลูกสะใภ้ของข้ากตัญญูมอบให้ข้า! ข้ามิได้บอกเสียหน่อยว่าจะให้เจ้า!”

นี่เป็นของดี จักรพรรดิอู่อันจะยอมให้ท่านอ๋องเฉิงไปได้เยี่ยงไร

จักรพรรดิอู่อันจึงดูต่อโดยมิหันกลับมาแล้วทิ้งคำพูดไว้กับท่านอ๋องเฉิง

ท่านอ๋องเฉิงกลุ้มใจขึ้นมาทันที แล้วมองค้อนจักรพรรดิอู่อันจากด้านหลังอย่างดูถูก

เขาหันกลับไปก็เห็นท่านอดีตเสนาบดีดูอยู่อย่างเพลิดเพลิน จากนั้นก็ละสายตาแล้วพุ่งเข้าไปแย่งกล้องส่องทางไกลของท่านอดีตเสนาบดี

“เหล่าหลิง เจ้าพูดแล้วว่าจะให้ข้า เช่นนั้นอันนี้ก็เป็นของข้าแล้วกัน!”

“นี่ ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? อันนั้นต่างหากที่เป็นของท่าน...” ท่านอดีตเสนาบดีกำลังดูอยู่อย่างตื่นเต้น เมื่อถูกท่านอ๋องเฉิงแย่งกล้องส่องทางไกลไปก็ชี้ไปที่องค์จักรพรรดิพลางตะโกนออกมา

ท่านอ๋องเฉิงเอ่ยยิ้ม ๆ “ถึงอย่างไรหลานสาวของเจ้าก็มีความสามารถอยู่แล้ว สามารถทำมาได้สองอันแล้วก็ทำอันที่สามได้ เจ้ากลับไปค่อยให้นางทำให้เถิด!”

“หากทำอีกก็ต้องใช้เวลา อีกอย่างก็ไม่มีโอกาสได้ดูแล้วด้วย! ให้กระหม่อมได้สนุกสนานเถิด!”

ท่านอดีตเสนาบดีจะขยับเข้าไปแย่งอีก

แต่ท่านอ๋องเฉิงมีหรือจะยอมจึงหลบเลี่ยงไป