บทที่ 1184

ท่านรังแกข้าเพราะยังเด็ก ข้าก็จะรังแกท่านเพราะท่านแก่!

เสี่ยวอวี้ยังมิเข้าใจเหตุผลเหล่านี้ดีนัก นางคิดเพียงว่า เมื่อโตขึ้นแล้วจะสามารถเรียกร้องความยุติธรรมให้กับตนเองได้

ทว่าคนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นั่นเป็นผู้ใหญ่ พวกเขาจึงเข้าใจคำพูดของเสี่ยวอวี้ดี

แม้แต่องค์ชายหนิงยังหันมองเสี่ยวอวี้ด้วยความสนใจ

เมื่อครู่เด็กคนนี้ยังทำตัวขี้ขลาดอยู่มิใช่หรือ แต่ตอนนี้กลับสามารถพูดจาฉะฉาน ซึ่งแสดงถึงจิตใจที่แท้จริงของนาง!

หากเสี่ยวอวี้มิลืมเรื่องราวในวันนี้ และจดจำเซี่ยโฮ่วตานรั่วผู้เป็นศัตรูได้ มิแน่ว่า อีกสิบปีข้างหน้า เซี่ยโฮ่วตานรั่วอาจมิใช่คู่ต่อสู้ที่แท้จริงของเด็กคนนี้ก็เป็นได้!

“อย่าทำให้ข้าอับอายไปกว่านี้เลย! ขอโทษเสีย!”

องค์ชายหนิงรู้สึกว่า ตนใจดีกับเซี่ยโฮ่วตานรั่วมากเกินไปแล้ว เขาจึงตะคอกเสียงดังว่า “หากเจ้ามิขอโทษ ข้าก็จะมิสนใจเจ้าและปล่อยให้พวกเขาฆ่าเจ้าทิ้งเสีย!”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วไม่มีทางเลือกจึงจำต้องกล้ำกลืนความยโส และขอโทษอย่างมิเต็มใจ

เมื่อลุกยืนขึ้น เซี่ยโฮ่วตานรั่วก็เงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเคียดแค้น

นางจะจดจำเด็กคนนี้เอาไว้ และหาโอกาสฆ่านางและฮูหยินสามผู้อวดดีให้ตายตกไปเสีย!

หลิงอวี๋รู้จักเซี่ยโฮ่วตานรั่วดี เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองเสี่ยวอวี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น จึงวางแผนในใจว่า เมื่องานศพสิ้นสุดลง นางจะหาโอกาสไปพูดคุยกับฮูหยินสาม

“ฮูหยินสาม ที่ตำหนักของข้ามีผลไม้สุกมากมาย ท่านพาเสี่ยวอวี้ไปพักผ่อนที่นั่นสักสองสามวันเถิด! ลูกชายของข้าไม่มีเพื่อน จึงอยากให้เสี่ยวอวี้ไปเล่นด้วยสักสองสามวัน!”

ขณะที่ฮูหยินสามกำลังจะปฏิเสธ หลี่ว์เซียงก็โพล่งว่า “น้องสะใภ้ ไปพักผ่อนสักสองสามวันเถิด! บุตรชายของพระชายาอ๋องอี้เป็นมิตรอย่างยิ่ง หากไปเล่นกับเขา เสี่ยวอวี้จะต้องได้รับประโยชน์มากมายแน่นอน!”

หลี่ว์เซียงรู้ว่า หลิงอวี๋จงใจชักชวนทั้งสอง เพราะกังวลว่าฮูหยินสามและเสี่ยวอวี้จะถูกเซี่ยโฮ่วตานรั่วแก้แค้น

หากไปพักที่ตำหนักอ๋องอี้ ก็จะมีองครักษ์ของเซียวหลินเทียนคอยเฝ้า ดังนั้นเซี่ยโฮ่วตานรั่วจะมิกล้าเข้าใกล้พวกนาง

ฮูหยินสามครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนสัมผัสได้ถึงเจตนาของหลิงอวี๋ นางจึงพยักหน้าและมิปฏิเสธ

หลิงอวี้และเซียวหลินเทียนจัดการให้บ่าวรับใช้พาฮูหยินสามไปที่ตำหนัก จากนั้นไปรับมู่หรงชิ่งและพี่ชายเพื่อไปล่องเรือ