บทที่ 119

หลิงอวี๋เก็บภาพวาดของตนเอง แล้วกลับเรือนบุหงาพาหลิงเยวี่ยกับหลิงซินออกไปด้วยกัน

ทั้งสามคนเดินไปตามถนน เห็นร้านยาก็เข้าไปถาม ถามติด ๆ กันไปหลายร้านก็ไม่มีตัวยาสามตัวนี้เลย

กระทั่งมาถึงโรงหุยชุน หลิงอวี๋เห็นว่าเป็นโรงยาเดียวกับที่ปฏิเสธยาของตนเองครั้งที่แล้ว จึงไม่อยากเข้าไป

แต่มาคิดดูโรงยานี้เป็นโรงยาที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ไม่แน่ว่าอาจจะมียาที่ตนเองต้องการ

นางจึงพาหลิงเยวี่ยกับหลิงซินเข้าไป

“ฮูหยินท่านนี้ มาซื้อยาหรือว่าหาหมอขอรับ?”

คนทำงานที่โรงยาเห็นก็เข้ามาต้อนรับ

“ข้าอยากซื้อยา โกฐหัวบัว ชวนชวี่ต้วน และกุกบุยโป้ว ที่นี่มีหรือไม่?” หลิงอวี๋ถาม

คนงานเกาหัว หันไปตะโกน “หมอหลี่ มีโกฐหัวบัว ชวนชวี่ต้วน และกุกบุยโป้ว เครื่องยาสมุนไพรสามชนิดนี้หรือไม่?”

หมอหลี่ที่อยู่ด้านในเป็นชายชรามีเคราแพะ พอได้ยินคนงานพูด ก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

“ไม่เคยได้ยิน! ตัวยาเหลวไหลอะไรกัน เป็นยาที่มีแต่หมอชนบทถึงจะใช้กระมัง! เจ้าให้พวกนางไปหาที่อื่น!”

หลิงอวี๋ขมวดคิ้ว กำลังจะพากันออกไป ก็เห็นชายหน้าเหลี่ยมอายุประมาณสามสิบกว่าแบกหญิงชราขึ้นหลังเข้ามาในนี้

“หมอหลี่… เร็วเข้า… รีบช่วยแม่ของข้าที! แม่ข้าสลบไปแล้ว!” ชายผู้นั้นตะโกนอย่างร้อนใจ

คนงานรีบเข้ามาทักทาย หมอหลี่เงยหน้าขึ้นมามองชายผู้นั้น แล้วก็ขมวดคิ้วพลางเอ่ย

“เสี่ยวเฉียง บอกแล้วไม่ใช่หรือ? ว่าหากพวกเขามาอีกให้คนไล่ออกไป โรงหุยชุนของพวกเราไม่รับลงบัญชีไว้ก่อน!”

คนงานยังไม่ทันพูดอะไร ชายผู้นั้นก็ตะโกนขึ้นอย่างร้อนใจ “หมอหลี่ ข้าจ่ายเงินให้โรงหุยชุนของพวกท่านมาตลอดตั้งหลายร้อยตำลึง มีเพียงครั้งที่แล้วที่ไม่มีเงินซื้อยาแล้วขอร้องให้ลงบัญชีให้ข้าไว้ก่อนเท่านั้นเอง”

“ท่านไม่ลงบัญชีแล้วไล่พวกเราออกไปก็ช่างเถิด! แต่ตอนนี้แม่ข้าสลบไปแล้ว ท่านจะมองเฉยไม่สนใจหรือ?”

“ให้ข้าสนใจก็ได้! จ่ายเงินมาก่อนสิ!”

หมอหลี่พูดอย่างดูถูก “หลี่ต้าหนิว เงินห้าตำลึงหากเจ้าเอาออกมาได้ ข้าก็จะช่วยแม่เจ้า!”

หน้าแดงหูแดงทันที พลางเอ่ยอย่างร้อนใจ

“หมอหลี่ เงินน่ะติดไว้ก่อน ขอเพียงท่านช่วยเหลือแม่ข้า! จะให้ข้าทำวัวทำม้าให้โรงหุยชุนของพวกท่านก็ย่อมทำให้ได้!”

“หมอหลี่ ถือว่าข้าขอร้องท่านนะ! ท่านเห็นแก่มิตรภาพของหมู่บ้านเรา ช่วยข้าเถิด!”

“ไป ๆ ๆ ...วันนี้แม้ว่าเจ้าจะโขกหัวคำนับข้า ข้าก็ช่วยไม่ได้! หากว่าทุกคนล้วนเป็นเช่นเจ้า เช่นนั้นพวกข้าโรงหุยชุนก็ไม่มีอันจะกินกันพอดี!”

หมอหลี่พูดกับคนงานอย่างไร้อารมณ์ “ไล่พวกเขาออกไป! อย่าให้มาถ่วงการค้าขายของพวกเรา!”