บทที่ 1195

คำพูดของหลิงอวี๋ทำให้ดวงตาของเซียวหลินเทียนเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาได้รู้เรื่องที่หลิงอวี๋สามารถใช้พลังวิญญาณเก็บและเรียกดาบวิเศษออกมาได้

หากสิ่งที่หลิงอวี๋พูดเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นหากเจอดาบวิเศษที่ตนหยดเลือดสร้างพันธะด้วยได้ เขาก็จะสามารถใช้พลังวิญญาณคุมดาบไปสังหารคนได้เช่นกันมิใช่หรือ?

“อาอวี๋ เช่นนั้นข้าจะต้องตั้งใจฝึกฝนพลังวิญญาณ!”

เซียวหลินเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น เขาต้องรีบบำเพ็ญเพียรพัฒนาตนเอง เพื่อหลีกเลี่ยงตอนที่ได้รับดาบวิเศษเช่นนั้นจริง ๆ แล้วตนเองกลับมิสามารถควบคุมมันได้

หลิงอวี๋เองก็คล้อยตามไปกับความตื่นเต้นของเซียวหลินเทียนเช่นกัน คำพูดของมู่หรงเหยียนซงเป็นการยืนยันแล้วว่า ใต้หล้าผืนนี้ยังมีอีกใต้หล้าที่เหนือชั้นกว่านี้ไปอีก

เก๋อเทียนซือสามารถมาที่ฉินตะวันตกได้ ก็อาจจะมีศัตรูอีกมากที่มาได้เช่นกัน

หากนางมิอยากถูกคนอื่นทำร้ายแล้วมิสามารถตอบโต้ได้ ก็ทำได้เพียงพัฒนาตนเองเท่านั้น

“เซียวหลินเทียน ท่านสอนวรยุทธให้หม่อมฉันเถิดเพคะ! หม่อมฉันเองก็ต้องขยันแล้วเช่นกัน!”

ในบรรดาคนที่หลิงอวี๋รู้จักในตอนนี้ก็มีเซียวหลินเทียนที่มีวรยุทธสูงที่สุด นางทำได้เพียงให้เซียวหลินเทียนสอนตนก่อนเท่านั้น

“ได้ คืนนี้ข้าจะเริ่มสอนเจ้าเลย!”

คำพูดนี้ตรงใจเซียวหลินเทียนเข้าพอดี เขาจึงตอบตกลงอย่างดีใจ

นี่มิใช่เป็นการได้เข้าใกล้และสนิทกับหลิงอวี๋มากขึ้นหรอกหรือ?

ทั้งสองกลับมาถึงที่ตำหนักอ๋องอี้ ตอนที่กำลังกลับไปที่เรือนริมวารี หางตาของเซียวหลินเทียนก็เหลือบไปเห็นนางรับใช้ยื่นหัวผลุบ ๆ โผล่ ๆ เขาจึงขมวดคิ้วอย่างรังเกียจพลางเอ่ยกับหลิงอวี๋

“วันหลังเจ้าหาโอกาสส่งตัวสตรีทั้งสี่คนนั้นที่ฮองเฮาเว่ยประทานมากลับไปเถิด!”

หลิงอวี๋มองตามสายตาของเขาไปก็เห็นนางรับใช้ผู้นั้น นางจึงยิ้มพลางเอ่ย

“เก็บไว้ก่อนเถิดเพคะ! พวกนางยังมีประโยชน์อยู่!”

“มีประโยชน์อันใดกัน? ฮองเฮาเว่ยถูกส่งไปอยู่ตำหนักเย็นแล้ว เจ้ายังจะเก็บสายลับของนางไว้ส่งข่าวให้นางอีกหรือ?”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างมิพอใจ เมื่อเห็นสตรีทั้งสี่ เขาก็นึกถึงแรงจูงใจของฮองเฮาเว่ย เขาทนมิได้ที่จะเห็นสตรีทั้งสี่คนนี้อยู่ที่ตำหนักอ๋องอี้

“มีอนุชายาสี่คนอยู่ในตำหนัก อย่างน้อยก็ช่วยสกัดกั้นความสนใจของผู้มิหวังดีได้เพคะ!”

หลิงอวี๋กลอกตาใส่เขา “ท่านมิทรงทราบหรือว่า ตอนนี้ท่านเป็นที่สนใจแล้ว? ได้รับความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิ ขาก็หายดีแล้ว ชีวิตภายภาคหน้าก็สดใส!”