บทที่ 1198

องค์ชายหนิงถูกซินจิ้งปลุกขึ้นมาจากความฝัน เมื่อรู้ว่าเซี่ยโฮ่วตานรั่วพาคนไปเฆี่ยนตีศพและทำลายหลุมศพของหลี่ว์กัง

ในชั่วขณะหนึ่งองค์ชายหนิงคิดว่าตนฝันอยู่ยังมิตื่น！

กระทั่งตื่นเต็มตาแล้วเขาก็สะบัดข้อมือตบซินจิ้งอย่างแรง พลางตะโกนใส่อย่างร้อนใจ

“นางไปทำเรื่องเช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงมิห้ามไว้?”

“สารเลว เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่หมายความเยี่ยงไร?”

ซินจิ้งถูกตบทรุดลงไปกับพื้น นางอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

เหตุใดนางจะมิรู้ความร้ายแรงของเรื่องนี้

แต่เซี่ยโฮ่วตานรั่วทำเรื่องเช่นนี้กลัวว่านางจะห้าม จึงแอบวางยาลงในน้ำชาของนาง

กระทั่งซินจิ้งตื่นขึ้นมาแล้วตามไป เซี่ยโฮ่วตานรั่วก็ถูกแม่ทัพเฉินพาตัวไปที่ศาลาว่าการมณฑลแล้ว

“องค์ชาย บ่าวผิดไปแล้วเพคะ!”

ซินจิ้งคุกเข่าลง นางมิสนใจที่จะเช็ดเลือดที่ไหลออกมาตรงมุมปากของตน พลางเอ่ยออกไป “องค์หญิงถูกพาตัวไปที่ศาลาว่าการมณฑลแล้วเพคะ องค์ชายได้โปรดคิดหาวิธีไปพาตัวองค์หญิงกลับมาทีเถิดเพคะ!”

“พากลับมา?”

องค์ชายหนิงโกรธขึ้นมาเลย “เจ้าเห็นว่านี่คือศาลาว่าการของฉีตะวันออกของเราเองหรือไร?”

“ทหารที่ข้าพามาที่ฉินตะวันตกมีเท่าใดกัน? เจ้าจะให้ข้าพาคนเหล่านี้ไปชิงตัวเซี่ยโฮ่วตานรั่วกลับมารึ?”

“ชิงออกมาได้แล้วเยี่ยงไร? เราสามารถออกไปจากแผ่นดินของฉินตะวันตกได้รึ?”

“ซินจิ้ง อย่าว่าแต่ออกไปจากฉินตะวันตกเลย แม้แต่เมืองหลวงนี้เราก็ออกไปมิได้!”

ซินจิ้งก้มหน้าลงอย่างละอาย “องค์ชาย ขอท่านโปรดไปขอความเมตตาจากองค์จักรพรรดิอู่อันแล้วจ่ายเงินชดใช้ไปอีกเถิดเพคะ!”

องค์ชายหนิงโกรธแต่ไม่มีที่ให้ระบาย จึงปรี่ไปเตะเข้าที่หน้าอกของซินจิ้งอย่างแรงทันที

“จ่ายเงินชดใช้รึ? เจ้ามันโง่ เซี่ยโฮ่วตานรั่วคิดเช่นเดียวกับเจ้าถึงได้กล้าทำเรื่องรุนแรงเช่นนี้!”

“นี่เป็นเรื่องที่สามารถใช้เงินแก้ปัญหาได้รึ? การทำลายหลุมศพและเฆี่ยนตีศพมันคือวิธีการแก้แค้นที่รุนแรงที่สุดมาตั้งแต่สมัยโบราณ มีเพียงคนที่มีความแค้นฝังลึกเท่านั้นจึงจะสามารถทำเรื่องที่รุนแรงเช่นนี้ได้”