บทที่ 1200

เรื่องนี้ขุนนางบางส่วนยังมิรู้ เมื่อได้ยินดังนี้จึงมองไปทางหลี่ว์เซียงอย่างแปลกใจ

ที่แท้หลี่ว์เซียงออกหน้าให้หลี่ว์กังอย่างร้อนใจเช่นนี้ก็เพราะเป็นการแก้แค้นส่วนตัวนี่เอง!

หลี่ว์เซียงกับจ้าวฮุยมิลงรอยกันมาครึ่งชีวิตแล้ว สูสีกันมาตลอด ก่อนหน้านี้เขาก็กังวลอยู่ว่าจ้าวฮุยจะทำให้ตนเสียเรื่อง

คิดมิถึงว่าจ้าวฮุยจะมิได้ออกหน้า แต่คนออกหน้าเป็นองค์ชายคังลูกเขยของเขาแทน

หรือว่าจ้าวฮุยคอยสั่งการองค์ชายคังอยู่เบื้องหลังให้จัดการตน?

คำพูดขององค์ชายคังอยากจะให้ตนเสื่อมเสีย มีจังหวะจะโค่น ทำให้องค์จักรพรรดิคิดว่าตงเป็นคนที่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับส่วนรวมมิออกหรือไม่?

หลี่ว์เซียงคิดไปก็เอ่ยถามอย่างเย็นชาไป “กระหม่อมมิเข้าใจสิ่งที่องค์ชายตรัส หลี่ว์กังเป็นหลานชายของกระหม่อม กระหม่อมมิเคยปฏิเสธพ่ะย่ะค่ะ!”

“การที่หลี่ว์กังถูกทำลายหลุมศพและเฆี่ยนตีศพก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน! กระหม่อมร้องขอความยุติธรรมจากองค์จักรพรรดิ มีทั้งเหตุผลและหลักฐาน เหตุใดจึงเป็นการแก้แค้นส่วนตัวเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”

องค์ชายคังเอ่ยเรียบ ๆ “หลี่ว์เซียง อย่าได้รีบร้อนโต้เถียงเลย… ให้ข้าถามเจ้าคำถามหนึ่งก่อนก็จะกระจ่างแล้ว!”

“หลี่ว์เซียง เซี่ยโฮ่วตานรั่วกับองค์ชายหนิงมาเพื่อเหตุใด?”

หลี่ว์เซียงระแวงว่าจ้าวฮุยจะมีแผนร้ายแล้วก็ตอบไป “เป็นการมาเพื่อเชื่อมสัมพันธ์พ่ะย่ะค่ะ!”

องค์ชายคังเอ่ยอย่างก้าวร้าว “ในเมื่อมาเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ เช่นนั้นก็ควรคลายความขัดแย้งมิใช่สร้างความขัดแย้งสิ หลี่ว์เซียงรีบร้อนให้องค์จักรพรรดิจัดการกับเซี่ยโฮ่วตานรั่วเช่นนี้ จะมิเป็นการทำลายความสัมพันธ์แล้วผลักองค์ชายหนิงให้ไปเข้ากับองค์ชายอิงแห่งเว่ยเหนือหรือ?”

“เจ้าก็รู้ว่า หากเว่ยเหนือกับฉีตะวันออกเป็นพันธมิตรกันจะข่มฉินตะวันตกของเราใช่หรือไม่?”

“เจ้าจะให้สร้างไฟสงคราม ให้ราษฎรต้องสูญสิ้นชีวิตกันมากมาย ให้ฉินตะวันตกของเราสูญเสียที่จะฟื้นคืนเพื่อการตายของหลี่ว์กังผู้เดียว มันเหมาะหรือ?”

“หลี่ว์เซียง นี่มิใช่เป็นการสะท้อนเรื่องการแก้แค้นส่วนตัวของเจ้าหรือ?”

หลี่ว์เซียงโกรธจนตัวสั่นกับคำพูดขององค์ชายคัง แต่ยังมิทันที่เขาจะได้โต้แย้งไป เว่ยเฉิงก็ถือโอกาสนี้เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน