บทที่ 1211

เซียวหลินเทียนถูขมับเล็กน้อย เพราะปวดศีรษะจากการนอนหลับมิสนิทตลอดทั้งคืน

“เฮ่อหรงอาจจะมีส่วนร่วม แต่ท่านจินต้ายังไม่มีหลักฐาน! เพราะเพิ่งพบเบาะแสจากบัญชีของตระกูลหยางที่รวบรวมไว้ก่อนหน้านี้!”

“ตระกูลหยางขายอาวุธ อาหาร และยาให้องค์ชายเว่ย แต่เงินบางส่วนถูกบันทึกเป็นชื่ออ๋องกำมะลอ! แม้จำนวนเงินแต่ละครั้งมิมาก แต่เมื่อรวมกันก็นับว่ามากทีเดียว!”

“ท่านจินต้าตรวจสอบรายชื่อเหล่านี้แล้วพบว่าเป็นชื่อปลอมทั้งหมด ไม่มีผู้ใดรู้แน่นอนว่าบุคคลนี้เป็นใคร!”

“ไม่มีเหตุผล เหตุใดตระกูลหยางจึงให้เงินมากมายและอำนาจกับคนพวกนั้น?”

หลิงอวี่พึมพำ “อ๋องกำมะลอ... อ๋องกำมะลอ... อ๋องกำมะลอ! เฮ่อหรงไม่มีอำนาจ และไม่มีตำแหน่งใด ๆ ดังนั้นเขาจึงถูกเรียกว่าอ๋องกำมะลอ!”

“เช่นนั้นมันเป็นชื่อที่เฮ่อหรงตั้งให้ตัวเองจนเกือบถูกเยาะเย้ยหรือ?”

เซียวหลินเทียนเหน็บแนม “ก่อนหน้านี้ข้ามิเคยสนใจเขาเลย เพราะคนผู้นี้มักทำตัวมิโดดเด่น! แต่คราวนี้กลับหลุดพิรุธออกมา หากพวกเราตรวจสอบ เขาต้องปกปิดมันมิได้แน่นอน!”

“ข้าขอให้ท่านจินต้าและอิ๋นฮู๋รวบรวมข้อมูลของเขาไว้แล้ว ครั้งนี้ข้าจะมิปล่อยให้หางจิ้งจอกของเขาหดกลับเข้าไปได้อีก!”

หลิงอวี๋พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปช่วยเซียวหลินเทียนเตรียมของกำนัล

หลังจากจัดเตรียมเสร็จ นางก็อาบน้ำผลัดผ้า เมื่อออกมาก็มิพบเซียวหลินเทียนแล้ว หลิงอวี๋จึงแต่งตัวต่อ ก่อนที่หานเหมยจะเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน

“พระชายา ฮูหยินกู่จากจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วนได้ข่าวมาว่าหวางซือลักลอบขโมยเงินของท่านอดีตเสนาบดีสองแสนตำลึงเจ้าค่ะ!”

“ว่ากระไรนะ?”

หลิงอวี๋เลิกคิ้ว ก่อนหน้านี้หวางซือขโมยเงินของอดีตเสนาบดีไปเกือบห้าแสนตำลึง จนทำให้เงินของอดีตเสนาบดีแทบหมดคลัง

“กู่ซุ่ยรู้หรือไม่ว่านางพยายามทำอะไรกับเงินเหล่านั้น?”

ตอนนี้หลิงเยี่ยนอาศัยอยู่ที่ตำหนักองค์ชายเว่ยแล้ว ดังนั้นจึงเป็นไปมิได้ที่หวางซือจะเก็บเงินเหล่านั้นไว้เป็นค่าสินเดิมให้นาง!

เช่นนั้นนางต้องการเงินไปเพื่ออะไร?

“บอกกู่ซุ่ยว่า ให้นางเปิดเผยเรื่องนี้แก่หลิงเสียงเซิงก่อน!”