บทที่ 1216

หอเหยี่ยวราตรีอีกแล้ว!

เซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋สบตากัน ตอนที่องค์ชายเว่ยไปที่เว่ยโจวครั้งที่แล้วก็จ่ายเงินในราคาสูงให้นักฆ่าจากหอเหยี่ยวราตรีไปลอบสังหารเซียวหลินเทียน

ศึกครั้งนั้นทำให้เซียวหลินเทียนถือโอกาสยืนขึ้นมา และในขณะเดียวกันก็ทำร้ายยอดฝีมือของหอเหยี่ยวราตรีไปสิบกว่าคนเลยทีเดียว

หอเหยี่ยวราตรีได้รับความเสียหายหนักมาก หลังจากนั้นก็หลบซ่อนมิปรากฏตัวต่อสาธารณะอีกเลย

ไหนเลยจะคิดว่า ครั้งนี้ตระกูลเว่ยจะใช้นักฆ่าจากหอเหยี่ยวราตรีอีกครั้ง ทั้งยังเป็นยอดฝีมือที่อยู่ในห้าอันดับต้นอีกด้วย

ครั้งนี้เสียหายไปหนึ่งคน แล้วหอเหยี่ยวราตรีจะยอมวางมือได้เยี่ยงไร!

“ท่านอ๋อง นักฆ่าหญิงผู้นี้คนทั่วไปเรียกกันว่าไป๋สั่วมิ่งพ่ะย่ะค่ะ วรยุทธสูงยิ่งกว่าสามีของนางเสียอีก ว่ากันว่าทุกครั้งที่สองคนนี้รับภารกิจ ไป๋สั่วมิ่งจะเป็นคนวางแผนและตัดสินเรื่องการฆ่าพ่ะย่ะค่ะ”

“ตั้งแต่ที่สองคนนี้เริ่มทำมาก็มิเคยพลาดเลย ครั้งนี้สูญเสียสามีของนางไป นางต้องไม่มีทางยอมวางมือแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

ปี้ไห่เฟิงเอ่ยอย่างกังวลใจ “พระชายา ช่วงนี้เวลาท่านออกไปข้างนอกต้องระวังนะขอรับ! ว่ากันว่าไป๋สั่วมิ่งผู้นี้ยังมีอีกฉายาว่ากวนอิมพันหน้าด้วย!”

“นางมิเพียงแต่จะมีวรยุทธที่แข็งแกร่ง แต่ยังเก่งเรื่องการเปลี่ยนใบหน้าอีกด้วย จะชายหรือหญิง จะแก่หรือเด็กก็ได้ทั้งนั้น ท่านจะต้องมิประมาทนะขอรับ!”

เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

เซียวหลินเทียนขมวดคิ้วมุ่น สามารถเปลี่ยนหน้าได้มากมายเช่นนี้จะมิเป็นการยากที่จะป้องกันหรือ?

แต่หลิงอวี๋กลับยิ้มจาง ๆ ให้กับภัยคุกคามเช่นนี้พลางเอ่ยอย่างมั่นใจ “ครั้งที่แล้วที่นางมาหม่อมฉันมิทันได้ระวัง ครั้งนี้ขอเพียงนางกล้าโผล่หน้ามา หม่อมฉันไม่มีทางให้นางหนีรอดไปได้แน่เพคะ...”

พูดถึงตรงนี้แล้วจู่ ๆ หลิงอวี๋ก็ใจสั่นขึ้นมา จึงเอ่ย “พี่ปี้ เจ้าออกไปหาคนไปประกาศเสียหน่อย บอกไปว่าข้าบอก...”

“ข้ามิได้สนใจไป๋สั่วมิ่งกวมอิมพันหน้าอะไรนี้หรอก นางก็เป็นเพียงเต่าที่หดหัวอยู่ในกระดอง สามีของตนเองถูกฆ่า แม้แต่ศพก็มิกล้ามารับ!”

“อาอวี๋ เจ้าจะทำสิ่งใด? ไปยั่วยุนางเช่นนี้ นางจะแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งนะ!”