บทที่ 1226

คำพูดที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของเซียวหลินเทียนทำให้องค์ชายอิงตะลึง นี่อ๋องอี้กำลังบอกอะไรเป็นนัย ๆ อยู่หรืออย่างไร?

เซียวหลินเทียนเห็นท่าทีตะลึงขององค์ชายอิงก็หัวเราะออกมา “ก่อนหน้านี้เยวี่ยเยวี่ยของข้าเห็นความสง่าของเหยี่ยวดำตัวนี้ของเจ้าแล้วอิจฉามาก มาอ้อนข้าให้หาให้เขาสักตัว!”

“ข้าเองก็มิเคยเห็นเหยี่ยวที่สง่าถึงเพียงนี้เช่นกันจึงได้ถาม!”

ทันทีที่องค์ชายอิงได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ ก็แอบหัวเราะเยาะตัวเองที่คิดมากไป

“การจะจับเหยี่ยวมาเป็นสัตว์เลี้ยงมิใช่เรื่องที่มีความสามารถแล้วจะทำกันได้ ต้องพึ่งโชคด้วย!”

องค์ชายอิงเอ่ยอย่างภาพภูมิใจ “เป็นเพราะโชคชะตาทำให้ข้าได้ช่วยเหลือเหยี่ยวตัวนี้ในตอนที่ข้ายังเด็ก และมันก็ติดตามข้ามาหลายปีแล้ว! มันจงรักภักดีกับข้ายิ่งกว่าคนเสียอีก!”

“อ๋องอี้… เชิญ!”

องค์ชายอิงยื่นมือออกไปทำท่าเชิญ เมื่อเห็นเซียวหลินเทียนนั่งลงแล้วก็รินชาให้เซียวหลินเทียนด้วยตัวเอง

“อ๋องอี้คิดว่า ที่จู่ ๆ ข้ามาหาเช่นนี้กะทันหันมากใช่หรือไม่? ข้าเป็นคนตรงไปตรงมา และรู้ว่าเวลาของอ๋องอี้มีค่ามาก ข้าจะมิพูดอ้อมค้อมกับเจ้า มีสิ่งใดก็จะพูดเลยตามตรง!”

เซียวหลินเทียนรับถ้วยชามาอย่างมีมารยาท “ข้าก็ชอบคนตรงไปตรงมา องค์ชายอิงมีสิ่งใดก็พูดมาได้เลยมิเป็นไร!”

องค์ชายอิงพูดไปตามตรง “ข้ามีเจตนาจะเป็นพันธมิตรกับเยวี่ยใต้และฉินตะวันตก เป็นมิตรภาพในรุ่นของเรา! ช้าอยากขอให้อ๋องอี้เห็นด้วย และข้ายินดีจะแต่งงานกับองค์หญิงหกเซียวทง!”

คำพูดนี้มันกะทันหันเกินไปจนทำให้เซียวหลินเทียนตะลึงไปครู่หนึ่ง เซียวทง? องค์ชายอิงมีใจจะแต่งงานกับเซียวทงรึ?

องค์ชายอิงหัวเราะออกมา “องค์หญิงหกผู้นี้น่าสนใจ ข้ามิชอบสตรีที่ออดอ้อนเหล่านั้น องค์หญิงหกตรงใจข้ามาก! ข้ายินดีที่จะแต่งงานกับองค์หญิงในฐานะภรรยาที่เท่าเทียม”

“วันข้างหน้าเมื่อข้าได้เป็นจักรพรรดิของเว่ยเหนือ พระชายาเดิมของข้าจะได้อยู่ตำหนักบูรพา ส่วนองค์หญิงหกก็จะได้อยู่ตำหนักประจิม!”

เซียวหลินเทียนพิงพนักเก้าอี้แล้วมือก็เล่นที่ถ้วยชา ยิ้มจาง ๆ พลางเอ่ย “องค์ชายอิง เหนือกว่าข้ายังมีเสด็จพ่อและไทเฮาอีก เหตุใดจึงเอาเรื่องการแต่งงานขององค์หญิงหกมาให้ข้าตัดสินใจเล่า!”