บทที่ 1239

ส่วนพี่เฉินผู้นี้ หลิงอวี๋วิ่งกลับมาที่ครัวแล้วเห็นว่าเขาขโมยของกิน ตอนนั้นหลิงอวี๋มิได้ตะโกนออกมา

แต่หลิงอวี๋อาศัยที่เขากำลังจะไปพร้อมถือตะเกียงน้ำมันนั้นหลบอยู่ในความมืดแล้วจงใจแทงเข็มเงินแทงเข้าที่ขาของเขาตอนที่เขาเดินผ่านห้องของแห้ง

พี่เฉินจึงล้มลง ตะเกียงน้ำมันก็ตกลงไปบนหญ้าแห้งด้านข้างแล้วติดไฟขึ้นมาทันที

กระทั่งไฟลุกขึ้นมาเยอะแล้ว หลิงอวี๋ถึงได้รีบตะโกนเรียกนางรับใช้ให้มาช่วยกันดับไฟ

นางรับใช้ได้ยินหลิงอวี๋บอกว่าหลงทางแล้วนอนกับนาง นางเองก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วจึงนอนเร็วจนสะลึมสะลืออยู่

เมื่อหลิงอวี๋พูดเช่นนี้นางก็คิดว่าตนหลับลึกไปแล้วหลิงอวี๋เพิ่งเข้ามาทีหลังก็เลยมิได้สงสัย

หลิงอวี๋จึงรอดพ้นไปได้เช่นนี้

หลังจากยุ่งมานาน แม่นางลั่วเองก็มิได้ลงโทษ เห็นว่าดึกมากแล้วจึงด่าไปเล็กน้อยแล้วให้พวกหลิงอวี๋ไปนอนก่อน

พวกคนในครัวเพิ่งได้พักไปมิกี่ชั่วยามก็ถูกแม่นางลั่วเรียกมาทำงานแล้ว

หลิงอวี๋ถือโอกาสแนะนำหานอวี้ให้แม่นางลั่วรู้จัก แม่นางลั่วจึงมิรีรอและไปพาตัวมาเลย

เมื่อหานอวี้เห็นหลิงอวี๋ ใจที่กังวลมาทั้งคืนก็กลับเข้าที่แล้ว

“พระชายา ท่านเจอของที่ตามหาหรือไม่เจ้าคะ?” หานอวี้ทำงานไปก็เอ่ยถามหลิงอวี๋ไปด้วย

“เจอแล้ว!” หลิงอวี๋ขยิบตาให้นาง แล้วเอากระดาษหลานแผ่นที่ตนเขียนทั้งคืนตอนที่นางรับใช้ผู้นั้นหลับยัดให้หานอวี้

หานอวี้ซ่อนไว้ในเสื้อผ้าอย่างดี ประเดี๋ยวแม่นางที่รับผิดชอบจ่ายตลาดก็จะมาเอารายการซื้อของแล้ว

หลิงอวี๋จึงเอ่ยพับแม่นางลั่ว “แม่นางลั่ว ทางด้านคนจ่ายตลาดมิค่อยมีประสบการณ์ ของแห้งที่ซื้อมาเมื่อวานคุณภาพมิค่อยได้เรื่องเลย ให้อวี้เอ๋อร์ไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ นางรู้เรื่องดี!”

ตอนนี้แม่นางลั่วเชื่อหลิงอวี๋มาก งานอภิเษกสมรสของอ๋องหรงต้องต้อนรับแขกคนสำคัญเช่นองค์จักรพรรดิ หากซื้อของที่คุณภาพมิดีจะทำให้อ๋องหรงเสียหน้าเอาได้ จึงพยักหน้าเห็นด้วย

หานอวี้จึงตามแม่นางที่รับผิดชอบจ่ายตลาดออกไปซื้อของด้วย

ทางด้านเซียวหลินเทียนก็ส่งคนมาคอยสังเกตอย่างลับ ๆ แล้ว ทั้งยังเปลี่ยนคนของตนไปอยู่ในร้านค้าขายของแห้งที่นัดกับหลิงอวี๋ไว้แล้วด้วย