บทที่ 1250

แม้ว่าไทเฮาจะชอบหลิงอวี๋ แต่เวลานี้ก็มิพอใจหลิงอวี๋แล้ว จึงตำหนิ “หลิงอวี๋ พอได้แล้วกระมัง! เจ้ารักน้องสาวเจ้า ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า!”

“แต่เฮ่อจู้ยอมรับผิดแล้วเจ้ายังมิพออีกหรือ? เจ้าจะบีบให้หรงเอ๋อร์ตายไปจริง ๆ หรือ?”

เว่ยเฉิงเห็นว่าไทเฮาพูดเช่นนี้ก็เอ่ยอย่างปวดใจเช่นกัน “พระชายาอ๋องอี้ เจ้าทำให้ฮองเฮาเว่ยถูกลดขั้นไปอยู่ตำหนักเย็นแล้ว องค์ชายเว่ยก็ถูกส่งไปเฝ้าสุสานหลวงเช่นกัน ยังจะมิยอมปล่อยตระกูลของพระชายาเว่ยอีกหรือ?”

“เจ้าจะกำจัดพวกเขาให้สิ้นซากไปจริง ๆ เลยหรือ?”

“คนเจ็บป่วยเช่นเฮ่อหรงจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อพวกเจ้าได้อย่างไร? กความก้าวร้าวเช่นนี้จะทำให้คนเจ็บปวดกันเกินไปแล้ว!”

องค์หญิงใหญ่น้ำตาไหลริน พลางสะอื้นเอ่ยกับไทเฮา “ไทเฮา เฉาฮุ่ยมิควรกลับมาเลย! หากมิกลับมาก็จะมิเกิดเรื่องมากมายเช่นนี้!”

“หรงเอ๋อร์ ไปเก็บข้าวของ เรากลับไปกันเถิด!”

ไทเฮาปวดใจกับการร้องไห้ขององค์หญิงใหญ่เป็นอย่างมาก จึงตะคอกเสียงแข็ง “พอได้แล้ว วันนี้พอแค่นี้ ห้ามผู้ใดทำให้อ๋องหรงลำบากใจอีก เรื่องงานอภิเษกเอาไว้คุยกันวันหลัง!”

นางมองหลิงอวี๋อย่างตักเตือนแล้วประคององค์หญิงใหญ่จะเดินเข้าไปในจวนอ๋องหรง

ขุนนางผู้ใหญ่ที่มาเข้าร่วมงานอภิเษกสมรสต่างก็ฮือฮากันขึ้นมา

“เจ้าดูสิ พระชายาอ๋องอี้อวดดีถึงเพียงนี้เชียว แม้แต่องค์หญิงใหญ่ก็ยังกลั่นแกล้งได้อีก”

“นางคงกลัวว่า องค์หญิงใหญ่จะมาแย่งความโปรดปรานที่ไทเฮามีต่อนางกระมัง! เจ้ามิเห็นหรือว่า ครั้นองค์หญิงใหญ่กลับมา ไทเฮาก็มิได้สนิทสนมกับนางมากมายแล้ว!”

“นี่หากผู้ใดขวางทางนาง นางก็จะมิยอมหรือ!”

จ้าวเจินเจินทั้งดูและฟังอย่างรู้สึกยินดี แต่นางรู้สึกว่าหลิงอวี๋ไม่มีทางยอมแพ้ไปเช่นนี้แน่

นางมองไปทางหลิงอวี๋แล้วก็เห็นหลิงอวี๋กัดฟัน คุกเข่าลง และร้องไห้ออกมาอย่างเศร้าสร้อย

“ใต้หล้านี้มีเพียงมารดาเท่านั้นที่ดี ลูกที่มีแม่เป็นราวกับสมบัติ ส่วนลูกที่ไม่มีมารดาเป็นราวกับหญ้า!”

“องค์หญิงใหญ่มีไทเฮาผู้เป็นพระมารดาคอยสนับสนุน จึงเป็นสมบัติ!”

“ท่านอ๋องกับหลิงอวี๋ไม่มีแม่จึงเป็นหญ้า!”