บทที่ 1252

ขันทีฉางรับมาส่งให้จักรพรรดิอู่อัน จักรพรรดิอู่อันเปิดดูไปสองสามหน้า แผ่นหลังก็เหงื่อออกแล้ว

องค์หญิงใหญ่อยากดูว่า สิ่งที่เซียวหลินเทียนส่งให้คือสิ่งใด แต่ไทเฮาบังสายตาไว้

นางอยากจะผลักไทเฮาออกไป แต่ตนยังคงมีท่าทีเสียใจอยู่ จะทำกิริยากะทันหันเช่นนั้นได้อย่างไร

จักรพรรดิอู่อันมิได้ดูต่ออีก เขาเก็บสมุดแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา “ท่านอ๋องเฉิงฟังคำสั่ง พาคนเข้าไปตรวจค้นจวนอ๋องหรง!”

“งานอภิเษกสมรสวันนี้สิ้นสุดเพียงเท่านี้ องค์ชายจิ้นพาองค์หญิงชิ่งกลับที่พักไปก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าค้นหาความจริงแน่ชัดแล้ว จะให้คำอธิบายที่พวกเจ้าพอใจอย่างแน่นอน!”

“องค์ชายอิง องค์ชายหนิง พวกเจ้าก็กลับไปก่อนเถิด! พรุ่งนี้ข้าจะจัดงานเลี้ยงคุยเรื่องการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันอีกที!”

องค์ชายอิงมองเซียวหลินเทียนพลางยิ้มให้แล้วออกไปพร้อมกับมู่หรงเหยียนซง

องค์ชายหนิงขยิบตาให้องค์ชายคัง แล้วทั้งสองก็ออกไปตาม ๆ กัน

ขุนนางผู้ใหญ่ที่อยู่ในเหตุการณ์รู้ว่านี่คือเรื่องภายในที่เกี่ยวข้องกับรชวงศ์ ก็กลัวเช่นกันว่าจะเดือดร้อนจึงพากันชิงออกไป

เว่ยเฉิงจะว่าไปก็มิใช่จะว่ามิไปก็มิใช่ เขากับองค์ชายเว่ยต่างก็สับสน มิรู้ว่าเซียวหลินเทียนให้อะไรกับจักรพรรดิอู่อัน ถึงทำให้จักรพรรดิอู่อันเปลี่ยนท่าทีกะทันหันเช่นนี้

พระชายาเว่ยกับเฮ่อจู่ก็งุนงงเช่นกัน พวกเขามิรู้จริง ๆ ว่าเฮ่อเฉียงเป็นทูตขวาของหอเหยี่ยวราตรี

จักรพรรดิอู่อันหน้านิ่ง แล้วเดินนำเข้าไปในจวนอ๋องหรง คนที่เหลือรอไทเฮาเข้าไปก่อนแล้วจึงตามเข้าไป

หลิงเสียงเซิงกับหวางซือก็พยุงหลิงเยี่ยนตามเข้าไปเช่นกัน แม้ว่าทั้งสองคนจะรู้ว่าอยู่ต่อในสถานการณ์เช่นนี้มิดีเท่าไร แต่ทั้งสองก็ร้อนใจอยากจะดูว่าองค์ชายเว่ยจะจัดการอย่างไรกับหลิงเยี่ยน

หากผลออกมามิได้ทำให้พวกเขาพอใจ จักรพรรดิอู่อันอู่ที่นี่แล้วจะได้ขอให้จักรพรรดิอู่อันตัดสินให้พอดี ทั้งสองจึงรั้นจะอยู่ต่อ

ประตูใหญ่จวนอ๋องหรงมีกองทัพหลวงปิดล้อมไว้แล้ว

ปิดประตูตีแมว?

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะในใจ จักรพรรดิอู่อันได้ให้คนออกไปหมดแล้ว สิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจคงเป็นไฟในอย่านำออกไฟนอกอย่านำเข้ากระมัง!

กระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยาม องครักษ์ของท่านอ๋องเฉิงก็แบกกล่องเงินแต่ละกล่องออกมาจากในทางลับ