บทที่ 126

“เจ้าค่ะ ข้ารู้จักเครื่องยาสมุนไพรมากมาย”

“ท่านย่าล้มป่วย ครอบครัวใช้เงินจำนวนมากเพื่อรักษานาง ข้าคิดว่า หากได้วิชาแพทย์ก็จะช่วยรักษาท่านย่าได้เจ้าค่ะ!”

ต้ายาก้มหน้าเศร้าหมอง “แต่ไม่มีคนสอนข้า! ร้านโอสถต่างไม่รับผู้ช่วยหญิงเลย!”

หลิงอวี๋ลอบมองหมอเลี่ยว ส่วนหมอเลี่ยวก็ยิ้มขมขื่น “ไม่มีคนเชื่อใจหมอหญิง ฉะนั้นน้อยนักที่สตรีจะเรียนหมอ!”

หลิงอวี๋มองทางต้ายาพลางกล่าวว่า “เรียนหมอลำบากยิ่ง! เจ้ามุ่งมั่นได้หรือ?”

ต้ายาเอ่ยหนักแน่น “ข้ามุ่งมั่นได้! ลำบากแค่ไหนข้าก็มิหวั่นเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋มองทางหลี่ต้าหนิว เอ่ยถาม “ต้าหนิว เจ้ายอมให้ต้ายาเรียนหมอหรือไม่?”

หลี่ต้าหนิวมองต้ายา ต้ายาก็กำลังมองเขาด้วยดวงหน้าเฝ้าหวัง

หลี่ต้าหนิวขบฟันกล่าวคำ “มีทักษะในมือ ภายหลังออกเรือนมีชีวิตลำบากก็ยังสามารถหาเลี้ยงตนได้! แม่นางหลิง ข้ายอมให้นางเรียนหมอขอรับ!”

ต้ายาพลันหน้าเปื้อนยิ้มทันทีพลางมองทางหมอเลี่ยวอย่างเฝ้าหวัง

หลิงอวี๋คลี่ยิ้ม กล่าวว่า “ต้ายา หากเจ้าอยากเรียนหมอสามารถติดตามข้าได้ ข้าจักเป็นอาจารย์เจ้าเอง!”

หมอเลี่ยวซึ่งมั่นใจในทักษะการแพทย์ที่หลิงอวี๋รักษาป้าหลี่แล้ว พลันรีบกล่าวคำ

“ต้ายา แม่นางหลิงมีทักษะการแพทย์เหนือชั้น ถ้าเจ้าเป็นศิษย์นางถือเป็นโชควาสนาที่สั่งสมมาสามชั่วอายุคน!”

“เจ้ารีบไปคำนับอาจารย์เถิด! โอกาสดีเช่นนี้หาได้ยาก หากพลาดไปคงหามีไม่แล้ว!”

ต้ายาตอบแบบไม่ต้องคิดพลางคุกเข่าโขกหัวคำนับให้หลิงอวี๋ทันที “อาจารย์ โปรดรับข้าคำนับเป็นศิษย์ด้วยเถิด!”

นางโขกหัวคำนับสามทีอย่างเคารพนบน้อม

หลิงอวี๋ประคองนางลุก เอ่ยถาม “เจ้ามีชื่อแซ่อันใด?”

ต้ายาหน้าแดงระเรื่อพลางมองทางหลี่ต้าหนิว

หลี่ต้าหนิวยิ้มตอบซื่อตรง “พวกเราชาวชนบทไม่เข้าใจเรื่องนั้นหรอก มิได้ตั้งชื่อขอรับ เรียกต้ายาต้าเสี่ยวจนชินปากแล้ว!”

“อาจารย์ ท่านช่วยข้าตั้งชื่อหน่อยเถิดเจ้าค่ะ!”

ต้ายาเป็นคนปราดเปรื่อง เมื่อยอมรับหลิงอวี๋เป็นอาจารย์ก็ก่อกวนทันที

หลิงอวี๋ไม่มีทางเลือก ทำได้แค่กล่าวว่า “เรียนหมอก็มาตั้งตามชื่อยาเถอะ! พวกเราเชื่อมชะตากันเพราะโกฐหัวบัว งั้นเจ้าชื่อหลี่ชุง(2)เถิด!”

หลี่ชุงหัวเราะเบิกบานพลางกล่าวคำ “ชื่อนี้น่าฟังจริง ๆ ขอบคุณอาจารย์ที่ตั้งชื่อให้เจ้าค่ะ!”

เสี่ยวยาอายุเพียงสิบสองขวบ ดวงหน้าเปี่ยมความไร้เดียงสา หน้าตาสะสวยโดดเด่น

นางมองเสี่ยวยาตาปริบ ๆ ก่อนจะมองหลิงอวี๋พลางกล่าวอึกอัก “ท่านพี่ ข้าก็อยากมีชื่อเหมือนกัน!”

หลี่ชุงก่อกวนหลิงอวี๋อีกครั้ง “อาจารย์ ท่านช่วยตั้งชื่อให้น้องสาวข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋คิดทำดีให้ถึงที่สุด กล่าวคำ “หวงฉินก็เป็นชื่อยา งั้นเรียกหลี่ฉินเถิด!”