บทที่ 128

หลิงอวี๋รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยหลังได้ฟังคำพูดของแม่นมลี่ ทว่าแม่นมลี่ก็โพล่งข่าวอีกเรื่องหนึ่งต่อ

“ผู้พี่ของพระชายาผิงหยาง รองเจ้ากรมวังผู้นั้นโดนจองจำเข้าคุกเมื่อเช้านี้พร้อมถูกค้นและยึดทรัพย์ไปแล้วเจ้าค่ะ!”

“เล่าลือว่า ริบเงินสองล้านกว่าตำลึงและอาภรณ์มากมายในจวนเขา! ผู้นำยึดทรัพย์คือราชองครักษ์ผาง!”

หลิงอวี๋พลันนึกถึงเรื่องในงานเฉลิมฉลองพระราชสมภพที่ชายาผิงหยางใส่ไคล้ราชองครักษ์ผาง ขันทีเซี่ยและแม่นมเว่ยว่ารับสินบนตน นางก็พลันไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

สมองกลวง ๆ ของชายาผิงหยางไม่เข้าใจว่าอะไรเกิดขึ้นเลย ก็โยงถึงพวกขันทีทั้งสามตามอำเภอใจ อีกยังยกตนข่มท่านต่อว่าขันทีเซี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วันแรกล่วงเกินคน วันต่อมาก็พัวพันถึงผู้พี่ตัวเองจนโดนยึดทรัพย์ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าคือผลงานของผู้ใด!

นอกจากขันทีเซี่ยกับราชองครักษ์ผางที่พูดคุยต่อหน้าจักรพรรดิได้ จะเป็นใครได้อีก!

ความรู้สึกผิดของหลิงอวี๋หายวับทันที

ขันทีเซี่ย ราชองครักษ์ผางกับแม่นมเว่ยคือคนโปรดใกล้ชิดของจักรพรรดิและไทเฮา

ชายาผิงหยางล่วงเกินทั้งสามคราวเดียว ถ้าไม่ผูกคอตัวเองตายจะมีทางรอดหรือไรเล่า?

บางทีความตายอาจคือเบื้องปลายที่ดีที่สุด ไม่งั้นคงไม่ใช่แค่ตาย แต่จะพัวพันถึงครอบครัวด้วย!

หลิงอวี๋ครุ่นคิดลึกซึ้งอีกหน่อย กระทั่งนางสงสัยว่ามันสมองหมู(1)ของชายาผิงหยางเดิมทีคงไม่ได้คิดถึงจุดจบเหล่านี้!

หากแต่เป็นท่านอ๋องผิงหยางกับตระกูลนางกลัวจะพัวพันถึงครอบครัวตน จึงรัดคอชายาผิงหยางจนตาย!

เมื่อคนตายความแค้นก็จางหาย!

พวกเขามุ่งหวังใช้การตายของชายาผิงหยางแลกกับความสงบของทั้งครอบครัว!

หลิงอวี๋รู้สึกว่านี่คือความจริงเรื่องที่ชายาผิงหยางผูกคอตาย!

เซียวหลินเทียนมีความคิดเดียวกันกับหลิงอวี๋

ขณะนี้ เซียวหลินเทียนอยู่ห้องตำรา อันเจ๋อนั่งพิงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา ทั้งสองกำลังคุยเรื่องนี้กันอยู่

อันเจ๋อเอ่ยถึงเหตุการณ์รองเจ้ากรมวังโดนยึดทรัพย์ เซียวหลินเทียนพลันคิดเชื่อมถึงเรื่องที่ชายาผิงหยางใส่ไคล้พวกขันทีเซี่ยทั้งสาม ความคิดเดียวกันกับหลิงอวี๋ก็แล่นมาในหัวทันใด

อันเจ๋อยังไม่พบจุดเชื่อมระหว่างสองเหตุการณ์พลางกล่าวยินดีปรีดา