บทที่ 1281

แม้ว่าสิ่งที่ฉินซานพูดมาจะสมเหตุสมผล แต่จ้าวซวนก็ยังค่อนข้างสงสัยอยู่

บังเอิญถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ฉินซานเพิ่งจะมาถึงวัดประจำตระกูล อิงเหนียงพามือสังหารมาแล้ว หรือว่าคิดจะใช้กำลังคนที่มีมากมาควบคุมฉินซาน?

ฉินซานคิดว่า พูดไปชัดเจนแล้วจึงเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “ท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง?”

“อีกอย่าง พวกเจ้ามาได้อย่างไร? ดีที่พวกเจ้ามา มิเช่นนั้นคืนนี้ข้าก็จะต้องเป็นศพอยู่ที่นี่แล้ว!”

“ท่านอ๋องกำลังติดตามอิงเหนียงอยู่ รู้ว่านางออกจากตำหนักองค์ชายเว่ย พวกเราจึงตามมา!”

จ้าวซวนเห็นว่าถามแล้วไม่มีอะไรน่าสงสัยจึงเอ่ย “กลับไปก่อนเถิด! เจ้าได้รับบาดเจ็บ อาการของท่านอ๋องก็มิดี หากมือสังหารกลับมากันมากขนาดนั้นอีก พวกเราจะต้องเป็นศพอยู่ที่นี่แน่!”

กระทั่งลู่หนานขี่ม้ามาถึงที่ตีนเขาแล้วเอารถม้าไปหนึ่งคัน จากนั้นพวกเขาก็แบกเซียวหลินเทียนขึ้นรถม้า ให้ฉินรั่วซือกับฉินซานที่ได้รับบาดเจ็บหนักนั่งข้างบนเช่นกัน แล้วพวกเขาก็กลับเข้าในเมือง

หลิงอวี๋ถูกหานเหมยปลุกขึ้นมาในระหว่างที่กำลังหลับ จึงได้รู้ว่าเซียวหลินเทียนออกไปแล้วถูกงูพิษกัด

นางรีบสวมอาภรณ์แล้ววิ่งออกมาที่โถงด้านหน้า เซียวหลินเทียนกับฉินรั่วซือถูกวางลงบนเตียงข้าง ๆ กัน ฉินซานก็มีเลือดทั่วทั้งตัวและนั่งอยู่ด้านข้างอย่างเคร่งเครียด

“พระชายา หลู่ชิ่ง ให้ยาแก้พิษที่ท่านให้ไว้แก่ท่านอ๋องไปแล้ว ข้าเห็นว่าอาการดีขึ้นบ้างแล้ว แต่กังวลว่าจะยังมีพิษหลงเหลืออยู่ ดังนั้นจึงเชิญให้ท่านมาดูขอรับ!”

จ้าวซวนเอ่ยอย่างรู้สึกผิด

“อืม ข้าขอดูก่อน!”

หลิงอวี๋ค่อนข้างสงสัยว่า เหตุใดอาการของฉินรั่วซือกับเซียวหลินเทียนจึงเหมือนกันเล่า?

งูตัวเดียวกัดคนสองคนพร้อมกันหรือ?

นางตรวจเซียวหลินเทียนพลางเอ่ยถาม “ฉินรั่วซือเป็นอะไร?”

จ้าวซวนจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หลิงอวี๋ฟัง

มุมปากของหลิงอวี๋เป็นการแสดงความเยาะเย้ยทันที ความรู้สึกของฉินรั่วซือที่มีต่อเซียวหลินเทียนยังมิหมดไปอีกรึ?

เมื่อเห็นเซียวหลินเทียนถูกงูพิษกัดก็ดูดพิษให้โดยมิสนใจร่างกาย