บทที่ 1285

“เซียวหลินเทียน!”

หลิงอวี๋ทนมิไหวอีกต่อไปแล้วจึงตะโกนขึ้นมา “หม่อมฉันมีเรื่องจะคุยกับท่าน!”

“พระชายามาแล้วหรือเจ้าคะ!”

ฉินรั่วซือรีบลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีมิสบายใจ “ข้า...ข้าขัดขวางเรื่องของพวกท่านหรือไม่? ท่านอ๋อง เช่นนั้นหม่อมฉันขอกลับก่อนเพคะ!”

“ซือซือ!”

เซียวหลินเทียนดึงแขนฉินรั่วซือเอาไว้ แล้วมองไปทางหลิงอวี๋อย่างมิพอใจ

“หลิงอวี๋ มีเรื่องอะไรเจ้าก็พูดมาต่อหน้าซือซือเถอะ ข้ากับนางไม่มีความลับต่อกัน!”

ว่ากระไรนะ?

ความประหลาดใจของหลิงอวี๋เพิ่มขึ้นจนน่ากลัว นางมองไปทางเซียวหลินเทียนอย่างมิอยากจะเชื่อ

นางอยากแน่ใจว่าสิ่งที่เซียวหลินเทียนพูดนั้นเป็นคำพูดจากใจจริงหรือไม่?

ทว่าต่อให้ดวงตาของนางจ้องมองเขาและเบิกโตขึ้นแค่ไหน มองอย่างละเอียดเพียงใด ก็มิเห็นคำใบ้ที่เซียวหลินเทียนส่งให้ตนเลยแม้แต่น้อย

หลิงอวี๋ลองคิดดูอีกที บางทีอาจจะเพราะมีฉินรั่วซือยู่ด้วย เซียวหลินเทียนจึงมิสะดวกที่จะพูด จึงเอ่ย “หม่อมฉันแค่อยากจะมาบอกท่านอ๋องว่า หม่อมฉันกับพวกเยวี่ยเยวี่ยจะไปเดินถนนกัน ท่านอยากจะไปด้วยกันหรือไม่?”

“มิไป ข้ามีเรื่องต้องทำอีกมากมาย จะมีเวลาไปกับพวกเจ้าได้เยี่ยงไร! ต่อไปเรื่องเล็ก ๆ เช่นนี้ก็อย่ามาวุ่นวายกับข้าเลย!”

เซียวหลินเทียนตำหนิอย่างรำคาญ แล้วดึงฉินรั่วซือให้นั่งลงกินอาหารเช้ากันต่อ

หลิงอวี๋มองเซียวหลินเทียนอย่างเงียบ ๆ แล้วเหลือบไปเห็นมุมปากของฉินรั่วซือที่ดูถูกตนเอง

หลิงอวี๋มิได้พูดอะไรอีกแล้วเดินออกไปเลย

รอไปเดินถนนกลับมาแล้วค่อยไปคุยกับเซียวหลินเทียนอีกทีแล้วกัน!

จนถึงตอนนี้หลิงอวี๋ก็มิได้รู้สึกถึงวิกฤติอะไรเลย

ในช่วงนี้นางรู้จักเซียวหลินเทียนมากแล้ว มีความเชื่อใจต่อเซียวหลินเทียนแล้ว เซียวหลินเทียนไม่มีทางที่จะมีความคิดอะไรต่อฉินรั่วซือหรอก!