บทที่ 1311

“ให้ข้าพักสักครู่!”

หลิงอวี๋หายใจเข้าออกเพื่อปรับอารมณ์ และสังเกตอาการของเซียวหลินเทียนไปพลาง

นางล่อหนอนกู่ตัวแรกออกมาแล้ว ฉินรั่วซือคงจะรับรู้ได้เช่นกัน

ก่อนหน้านี้นางได้ให้ฉินซานพาฉินรั่วซือกลับบ้าน และให้ฉินซานวางยาสลบฉินรั่วซือก่อนที่นางจะถอนพิษให้เซียวหลินเทียน เพื่อให้แน่ใจว่าฉินรั่วซือจะมิพบความผิดปกติใด ๆ

นางสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าเซียวหลินเทียนไม่มีอาการใด ๆ แปลว่าฉินซานได้วางยาสลบฉินรั่วซือตามแผนของนางแล้ว

หลิงอวี๋ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เตรียมล่อหนอนกู่ตัวที่สองออกมาจากร่างของเซียวหลินเทียน

ทันทีที่หลิงอวี๋เพิ่งนั่งลงและเตรียมลงมือ

เซียวหลินเทียนก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง โน้มตัวไปข้างหน้าและกระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก

หลิงอวี๋นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา หนำซ้ำยังอยู่ใกล้มาก

เลือดทั้งหมดจึงพุ่งไปทั่วใบหน้าและร่างกายของหลิงอวี๋

“อาจารย์… เกิดอะไรขึ้น?”

หลิงซวนตกใจ รีบก้มลงไปกดเซียวหลินเทียนไว้

ร่างกายของเซียวหลินเทียนยังคงสั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่ากำลังดิ้นรนที่จะลุกขึ้น

ดวงตาของเขายังคงหลับสนิท ทว่าร่างกายกลับสั่นสะท้านหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ หลิงซวนคนเดียวกดเขาไว้มิอยู่ จึงถูกเขาตบด้วยฝ่ามือจนกระเด็นออกไป

ส่วนหลิงอวี๋ไม่มีเวลาตอบโต้เลย ถูกเซียวหลินเทียนพุ่งเข้ามาและบีบรัดคอนางไว้แน่น

เกิดอะไรขึ้น?

หลิงอวี๋ตกใจเมื่อเห็นว่าดวงตาของเซียวหลินเทียนหลับอยู่ ราวกับเขาตกอยู่ในภวังค์ และปฏิบัติตามคำสั่งอย่างซื่อสัตย์

เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นทางด้านฉินซาน!

นี่คือคำอธิบายที่ดีที่สุดที่หลิงอวี๋นึกออก

เมื่อเห็นว่าตนเองถูกเซียวหลินเทียนรัดคอจนหายใจมิออก ดวงตาของนางแดงก่ำไปหมด

หลิงอวี๋มิลังเลอีกต่อไป ยกมือขึ้นฟาดไปที่ขมับของเซียวหลินเทียนอย่างแรง

แต่ก็มิสามารถทำให้เซียวหลินเทียนสลบลง!

เขายังคงบีบคอนางไว้แน่น