บทที่ 1317

“หญิงชั่วช้าสารเลวผู้นี้ ข้าจะต้องฆ่านางให้ได้!”

เซียวหลินเทียนระเบิดถ้อยคำผรุสวาทรุนแรงออกมา

จนถึงตอนนี้ เขาเพิ่งรู้ว่าเหตุใดหลิงอวี๋จึงมีท่าทีเย็นชาต่อเขาเช่นนั้น

การกระทำของเขาในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ คงทำร้ายจิตใจของนางมิน้อยเลย

นอกเหนือจากความรู้สึกผิดที่มากล้น เซียวหลินเทียนก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งต่อหลิงอวี๋

หากมิใช่หลิงอวี๋ที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเขาถอนพิษ เขาคงต้องตายไปอย่างมิรู้ตัว!

เกียรติยศอันยิ่งใหญ่ของเขาในชาตินี้ คงสูญสิ้นไปในพริบตา!

“หลิงซวน เจ้าปล่อยข้าเถอะ ข้าจะไปอธิบายกับหลิงอวี๋!”

“ข้าต้องหาหนทางชดใช้ความผิดของข้า!”

เซียวหลินเทียนกล่าวกับหลิงซวนด้วยความจริงใจ “ข้าขอโทษที่ข้าตบเจ้า แม้ว่านั่นจะมิใช่เจตนาของข้า แต่ก็เป็นความผิดของข้า เมื่อข้าจัดการเรื่องที่ข้าก่อไว้เสร็จแล้ว เจ้าจะลงโทษข้าอย่างไรก็ได้!”

เมื่อได้ยินเซียวหลินเทียนกล่าวเช่นนี้ หลิงซวนก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย

เซียวหลินเทียนเสียสติและความเป็นตัวเองไป เขามิได้ตั้งใจเสียหน่อย!

นางจะจดจำเรื่องนี้ไปจนตายได้อย่างไร!

“ช่างเถิดเพคะ หากอาจารย์ของบ่าวให้อภัยท่าน บ่าวก็จะให้อภัยท่านเช่นกัน! เห็นว่าท่านได้สติสัมปชัญญะกลับคืนแล้ว เช่นนั้นบ่าวจะแก้เชือกให้ท่านเอง!”

หลิงซวนรีบเดินเข้าไปแก้เชือกให้เซียวหลินเทียน

เซียวหลินเทียนขยับแขนขาทั้งสองข้าง กำลังจะเดินไปหาหลิงอวี๋ แต่หลิงอวี๋กลับมาเสียก่อน

“ข้าได้สั่งให้เผยอวี้พาท่านอ๋องตัวปลอมที่เมาสุรากลับไปที่ตำหนักอ๋องอี้แล้ว เราเสียเวลามากเกินไป พวกเขาจะต้องสงสัยแน่!”

“เซียวหลินเทียน ท่าน...”

เซียวหลินเทียนกล่าวด้วยความรู้สึกผิด “ข้าขอโทษ อวี๋เอ๋อร์ ก่อนหน้านี้ข้าผิดเอง ฉินรั่วซือเป็นนางอสรพิษที่ข้าพาเข้ามาเอง นางกล้าทำเช่นนี้กับข้า ข้ามิย่อมปล่อยนางไว้แน่!”

“ข้าจะยกเลิกงานอภิเษกในวันพรุ่ง!”

หลิงอวี๋จ้องเขา ทั้งโกรธทั้งแค้น “งานอภิเษกในวันพรุ่งจะต้องจัดขึ้นตามเดิม!”

“อวี๋เอ๋อร์ เจ้ายังโกรธอยู่หรือ?”