บทที่ 1338

หลิงอวี๋ช่วยรักษาเจียงอวี้แล้ว นางพ้นขีดอันตรายแล้ว

นางฟื้นขึ้นมาเห็นว่าหลิงอวี๋อยู่ตรงหน้าของตนก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง นี่ตนยังมิตายหรือ?

“อันเจ๋อพยายามแบกเจ้ามาหาข้าให้ช่วย!”

หลิงอวี๋ยิ้มให้นาง แล้วในใจของนางก็มีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา เพียงแต่คงมิดีที่จะพูดกับเจียงอวี้อย่างชัดเจน

นางจึงแค่ยิ้มพลางเอ่ย “เจียงอวี้ โอกาสที่เจ้าจะได้ออกจากวังมาถึงแล้วนะ...ประเดี๋ยวข้าจะบอกว่าเจ้าบาดเจ็บสาหัส จำเป็นจะต้องพักรักษาตัวอย่างดี ให้ครอบครัวของเจ้ามารับเจ้าออกจากวังไปรักษาตัวแล้วกัน!”

มุมปากของเจียงอวี้แย้มยิ้มขึ้นมา นางยิ้มพลางเอ่ย “ขอบคุณ พี่หญิงหลิงหลิง!”

แม้แต่ในความฝันนางก็อยากจะออกไปจากวังแล้วกลับไปอยู่กับครอบครัว แม้ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิต แต่หากสามารถออกไปได้นางก็จะมิโกรธมิเสียใจกับเรื่องที่ตนเสี่ยงมาก่อนหน้านี้เลย!

หลิงอวี๋พยักหน้า “ข้าจะออกไปช่วยรักษาบาดแผลให้คนเจ็บก่อน!”

แล้วนางก็เดินออกไป เมื่ออันเจ๋อเห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้ามา “เจียงอวี้มิเป็นไรใช่หรือไม่?”

“เจ้าเข้าไปดูก็รู้แล้วมิใช่หรือ!”

หลิงอวี๋ขยิบตาให้อันเจ๋อ “บนใต้หล้าใบนี้มีสตรีงามอยู่มากมาย แต่คนที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับเจ้าได้คงจะมีแค่หนึ่งหรือสองคนเท่านั้น อันเจ๋อ ทะนุถนอมสิ่งที่มีเอาไว้เถิด!”

อันเจ๋อตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หมายความว่าอะไร?

แต่เขาก็มิได้สนใจคิดให้ลึกซึ้งนัก นึกถึงเจียงอวี้แล้วก็รีบวิ่งเข้าไปเลย

เข้าไปก็เห็นว่าเจียงอวี้ลืมตาอยู่มิรู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด อันเจ๋อก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที “ยายโง่ เจ้ามิเป็นไรแล้วหรือ?”

ยายโง่อีกแล้ว!

ตนโง่ตรงที่ใดกัน?

เจียงอวี้กลอกตาใส่อันเจ๋ออย่างมิพอใจ

อันเจ๋อหัวเราะเหอะ ๆ ใส่พลางเอ่ย “มิพอใจหรือ? ถือว่าข้าพูดผิดไปแล้วกัน!”

“ตอนนั้นข้าเห็นว่า เจ้าพุ่งเข้าใส่เฮ่อหรงมือเปล่ามิใช่หรือ? ข้าคิดว่าเจ้ารนหาที่ตายเสียแล้ว! ข้าร้อนใจก็เลยต่อว่าเจ้าเช่นนี้!”

“ในมือข้าซ่อนยาสลบที่พี่หญิงหลิงหลิงให้ไว้ หากมิเข้าใกล้เขาแล้วข้าจะมีโอกาสทำให้เขาสลบได้หรือ!”

เจียงอวี้กลอกตาใส่อันเจ๋ออีกครั้ง ราวกับจะบอกว่า ผู้ใดโง่ผู้นั้นก็รู้อยู่!

อันเจ๋อตระหนักได้ว่า เฮ่อหรงมีวรยุทธที่แข็งแกร่งมาก เจียงอวี้จึงใช้การกระทำเช่นนี้ทำให้เฮ่อหรงสลบ