บทที่ 1342

ไทเฮากวาดสายตาไปทางเฮ่อหรงแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “คำพูดที่ข้าพูดย่อมรักษาคำพูดอยู่แล้ว ขันทีเซี่ย เปิดประตูปล่อยเขาไป!”

ขันทีเซี่ยโบกมือ จากนั้นองครักษ์ผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหลังก็ก้าวไปเปิดประตูคุก

เฮ่อหรงเดินไปที่ประตูคุกอย่างรีบร้อน พลางเอ่ยกับองค์หญิงใหญ่ “ท่านแม่ ท่านวางใจเถิด ข้าจะเก็บศพท่านและฝังท่านอย่างดี!”

เขาเพิ่งจะเดินออกจากประตูคุกก็ถูกองครักษ์ที่อยู่หน้าประตูเตะเขากลิ้งเข้าไปในห้องขัง

“เฉาฮุ่ย ออกมาเถิด!”

ไทเฮาเบ้ปากอย่างดูถูก พลางเอ่ยกับองค์หญิงใหญ่

เฮ่อหรงตะเกียกตะกายขึ้นมาพลางเอ่ยอย่างรีบร้อน “เสด็จยาย ท่านเข้าใจผิดหรือไม่ คนที่ดื่มเหล้าพิษเข้าไปคือนาง คนที่ท่านควรปล่อยคือกระหม่อมสิ!”

ขันทีเซี่ยมองเฮ่อหรงอย่างดูถูกพลางเอ่ย “ไทเฮามิได้เข้าพระทัยผิดหรอก ข้าได้บอกพระราชโองการออกไปว่าให้ดื่มเหล้าไหนี้ แล้วในพวกเจ้าจะมีหนึ่งคนที่สามารถออกจากคุกได้!”

“ข้ามิได้พูดชัดเจนหรือ? ก็คนที่ดื่มเหล้าไหนี้จะออกจากคุกได้ไง!”

“ในเมื่อองค์หญิงใหญ่ดื่มเหล้าไหนี้ เช่นนั้นคนที่ได้ออกจากคุกก็ควรจะเป็นองค์หญิงใหญ่!”

เฮ่อหรงชะงักไปทันที นี่… นี่… มิใช่อยากโอ้อวดว่าฉลาดแต่กลับโง่เขลาหรอกหรือ!

“ฮ่าฮ่าฮ่า… ฮ่าฮ่าฮ่า...”

องค์หญิงใหญ่หัวเราะออกมาอย่างกำเริบเสิบสาน หัวเราะจนแทบขาดใจ และหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหลไปหมด

เหล้าไหนี้มิใช่เหล้าพิษเลยด้วยซ้ำ!

ในท้องของนางนอกจากจะมีความอุ่นร้อนแล้วก็มิได้มีวี่แววของการถูกพิษเลย!

เพราะว่านางคือคนที่จักรพรรดิสูงสุดสั่งสอนมาด้วยตนเองในตอนนั้น จึงเข้าใจเจตนาของไทเฮาในทันที

ไทเฮาอยากเห็นพวกเขาสองแม่ลูกแยกจากกัน คิดจะใช้วิธีนี้มาทำให้นางได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ตนสร้างแก่ไทเฮา

น่าขันที่เฮ่อหรงรีบร้อนเกินไป ความโลภที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้เขาเอาเหล้ากรอกปากตน แล้วจึงทำให้ไทเฮาเห็นเรื่องตลกของพวกตนเองแม่ลูก