บทที่ 1355

ขันทีเซี่ยไปที่ห้องทรงพระอักษรโดยที่มีเหล่าองครักษ์กองทัพหลวงไปด้วย จากนั้นก็นำพระราชโองการออกมาจากห้องลับขององค์จักรพรรดิ

คนที่โถงด้านข้างต่างก็รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

จ้าวฮุยรู้สึกมิค่อยสบายใจนัก เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ความรู้สึกมิสบายใจนี้ก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

เขาติดตามจักรพรรดิอู่อันมายาวนานถึงเพียงนี้ เขารู้ว่าจักรพรรดิอู่อันรักในอำนาจ ทั้งยังกำลังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตด้วยซ้ำ

จักรพรรดิอู่อันมิแม้แต่จะตัดสินตำแหน่งองค์รัชทายาท แล้วเขาจะทิ้งพระราชโองการสั่งเสียเอาไว้ได้เยี่ยงไรเล่า!

นี่… หรือว่าจะเป็นการปลอมแปลงของไทเฮากับเซียวหลินเทียน?

จิตใจของจ้าวฮุยเต้นระรัวขึ้นมาทันที หากพระราชโองการสั่งเสียเป็นของปลอม แล้วพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับพลังของเซียวหลินเทียนหรือว่าของไทเฮากันเล่า

พวกเขาจะต้องเตรียมการเอาไว้หมดแล้วอย่างแน่นอน ทางฝ่ายของตนมาอย่างกะทันหันเกินไป มิทันได้เตรียมตัวอะไรเลย!

หากเปิดโปงพวกเขาไปเช่นนี้ แล้วทางฝ่ายตนจะได้รับผลประโยชน์หรือ?

ในขณะที่จิตใจของจ้าวฮุยกำลังคิดว้าวุ่นอยู่นั้น ขันทีเซี่ยก็กลับมาแล้ว

ขันทีเซี่ยมอบพระราชโองการสั่งเสียให้ท่านอ๋องเฉิงด้วยท่าทีเคารพนบน้อม

ท่านอ๋องเฉิงรับไปแล้วคลี่เปิดพระราชโองการสั่งเสียออกมาพลางกระแอมแล้วอ่าน

“ด้วยพระราชโองการแห่งฟ้า องค์จักรพรรดิทรงมีพระบัญชา ข้าได้รับคำสั่งจากสวรรค์ให้ต้องคอยกังวลกับอันตรายและขยันอยู่ในทุกวัน ต้องเสี่ยงอันตรายทุกวันทุกคืนและมีความกลัวอย่างมิสิ้นสุด...”

องค์ชายคังจิตใจว้าวุ่นมิได้มีแก่ใจฟังความรู้สึกเหล่านี้เลย เขาอยากที่จะไปแย่งชิงพระราชโองการสั่งเสียในมือของท่านอ๋องเฉิงแล้วดูชื่อในตอนสุดท้ายเสียตอนนี้เลย

“องค์ชายสี่เซียวหลินเทียนของข้า เป็นบุคคลล้ำค่า มีเมตตาและมีความกตัญญู สามารถสืบทอดพลังอันยิ่งใหญ่ได้ ข้าขอแต่งตั้งให้เซียวหลินเทียนเป็นองค์รัชทายาท ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ ให้คอยช่วยเหลือกันไว้...”

ปัง!

องค์ชายคังได้ยินชื่อของเซียวหลินเทียนก็รู้สึกว่าใจของตนแตกสลายพลางจ้องมองท่านอ๋องเฉิงอย่างยากที่จะเชื่อ จากนั้นก็ตะโกนออกไปโดยมิรู้ตัว

“นี่มันเป็นไปมิได้ พระราชโองการสั่งเสียนี้จะต้องเป็นของปลอมแน่นอน!”

ท่านอ๋องเฉิงเลิกเปลือกตาจ้องมองเขาอย่างเย็นชา จากนั้นก็อ่านต่ออย่างใจเย็น