บทที่ 1387

“อาอวี๋!”

เซียวหลินเทียนยื่นมือออกไปดึงหลิงอวี๋เบา ๆ

หลิงอวี๋ตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าเซียวหลินเทียนมองตนอยู่ก็โล่งอก “ท่านฟื้นแล้ว!”

“อืม เจ้าขึ้นมานอนสักหน่อยสิ!”

เซียวหลินเทียนขยับเข้าไปด้านใน แม้ว่าทันทีที่ขยับตัวจะทำให้บาดแผลของตนเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็มิได้เกินทน

“ทักษะการแพทย์ของเจ้านับวันก็ยิ่งดีขึ้น ข้าบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ เพียงมินานก็รู้สึกว่ามิเจ็บแล้ว!”

เซียวหลินเทียนอดมิได้ที่จะเอ่ยชมออกไป

“นี่มิใช่เพราะทักษะการแพทย์ยอดเยี่ยมหรอกเพคะ แต่เป็นผลของพลังวิญญาณกับยาอายุวัฒนะเพคะ!”

หลิงอวี๋นั่งอยู่จนปวดหลัง แต่ก็มิอยากจะไปนอนกับเซียวหลินเทียน

เรื่องฉินรั่วซือทำให้ใจของนางมีกำแพงกับเซียวหลินเทียน การขึ้นไปนอนด้วยกันจะมิได้หมายความว่าให้อภัยเซียวหลินเทียนแล้วหรอกหรือ?

นางยังมิได้ใจกว้างเช่นนั้นหรอก!

หลายวันมานี้แม้ว่าหลิงอวี๋จะช่วยเซียวหลินเทียนจัดการดูแลวังหลัง แต่นั่นก็เป็นเพราะจำใจต้องทำ มิได้หมายความว่าหลิงอวี๋ให้อภัยเซียวหลินเทียนแล้ว

หากทั้งสองคนอยู่ด้วยกันก็ต้องเป็นต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน แล้วเขาเซียวหลินเทียนได้ทำสิ่งใดเพื่อตนเองและเยวี่ยเยวี่ยบ้างเล่า?

เมื่อครู่พอนึกถึงอันตรายที่เยวี่ยเยวี่ยต้องประสบ หลิงอวี๋ก็เต็มไปด้วยความโกรธทันทีเลย

ดีที่ตัดสินใจถูกต้อง มิเช่นนั้นนางคงจะต้องเกลียดตัวเองมาก และคงจะเกลียดเซียวหลินเทียนมากเช่นกัน!

การแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดินั้น จะว่าไปแล้วก็เป็นเรื่องในตระกูลของเซียวหลินเทียน!

เพราะว่าตัวตนของเขาพิเศษ ตนกับเยวี่ยเยวี่ยจึงได้รับความวิตกกังวลมาตั้งเท่าไรแล้ว!

หลิงอวี๋บอกถึงวิธีการที่ตนรักษาเซียวหลินเทียนออกไปอย่างเรียบ ๆ

สุดท้ายหลิงอวี๋ก็อดมิได้จึงเอ่ยอย่างหงุดหงิด “หม่อมฉันมียาแก้พิษที่ทำขึ้นพิเศษเพียงสามเม็ดเท่านั้น จะมิสามารถรวบรวมเครื่องยาสมุนไพรมาทำยาอายุวัฒนะใหม่ได้อีกสักระยะหนึ่ง!”

“ดังนั้นในช่วงเวลานี้ท่านจะต้องระมัดระวังให้มากขึ้น จะตกหลุมพรางมิได้อีกแล้วนะเพคะ!”

“มิเช่นนั้นหม่อมฉันก็หมดปัญญาจะช่วยท่านแล้วจริง ๆ!”

“ข้าจะระวัง!”

เซียวหลินเทียนเหงื่อตก ตนไปตกอยู่ในเงื้อมมือนางรับใช้สองคน หากพูดสิ่งออกไปก็ไม่มีหน้าจะไปพบผู้ใดแล้ว