บทที่ 1395

ส่วนเซียวหลินเทียนนั้นนอกจากเซียวเยวี่ยแล้วก็ยังมีลูกบุญธรรมอีกหนึ่งคนนั้นก็คือเฮยจื่อหรือเซี่ยเหวยนั่นเอง

ก่อนหน้าเซี่ยเหวยถูกส่งตัวไปที่หออักษร น้อยครั้งมากที่จะกลับบ้าน

เซียวหลินเทียนได้ชื่อว่าเป็นจักรพรรดิแล้ว การทิ้งให้เซี่ยเหวยอยู่ข้างนอกนั้นคงมิเหมาะสมทั้งยังมิปลอดภัยด้วย เซียวหลินเทียนจึงวางแผนไว้ว่าจะรับเขากลับมาเป็นสหายร่ำเรียนกับเซียวเยวี่ย

เรื่องนี้เซียวหลินเทียนเชื่อฟังหลิงอวี๋ และเขาก็ตั้งใจไปหารือกับหลิงอวี๋

หลิงอวี๋นึกถึงความปลอดภัยของเซี่ยเหวยและมิได้คัดค้านใด ๆ เช่นกัน

แต่พอแม่นมลี่รู้เรื่องนี้ก็ไปหาหลิงอวี๋พลางเอ่ยด้วยเสียงเรียบ “พระชายาองค์รัชทายาทเพคะ บ่าวคิดว่าเซี่ยเหวยมิเหมาะที่จะมาเป็นสหายร่ำเรียนกับเยวี่ยเยวี่ยเพคะ!”

“เพราะเหตุใดเล่า?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามไปอย่างแปลกใจ

นับตั้งแต่ที่เซี่ยเหวยถูกส่งไปที่หออักษรก็ได้ร่ำเรียนหนังสือและรู้เหตุผล ด้านความสัมพันธ์กับเยวี่ยเยวี่ยก็กลมเกลียวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ก่อนหน้านี้หลิงอวี๋มิชอบเซี่ยเหวยเพราะว่าเขาทำร้ายเยวี่ยเยวี่ยทั้งยังเคยใส่ร้ายตนด้วย

แต่เมื่อเห็นว่าเซี่ยเหวยเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีแล้ว มุมมองของหลิงอวี๋ที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

แม่นมลี่ส่ายหน้าพลางเอ่ย “เด็กผู้นี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีแล้วเพคะ! แต่ในใจของบ่าวยังมิค่อยมั่นใจเท่าใดเลย!”

“เมื่อก่อนเซี่ยเหวยถูกชิวเหวินซวงปลูกฝังความคิดที่มิดีและความหยิ่งผยองให้มากเกินไปเพคะ! ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมิได้ออกนอกลู่นอกทาง แต่จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีแล้วจริง ๆ เพคะ!”

“เมื่อก่อนองค์จักรพรรดิเป็นอ๋อง พวกจ้าวซวนเรียกเซี่ยเหวยว่านายน้อย! ตอนนี้องค์จักรพรรดิอยู่ในระดับของการสืบสันตติวงศ์และมีความรุ่งเรืองมั่งคั่งขึ้นแล้ว เซี่ยเหวยจะมิทำตามแต่ใจของเขาหรือเพคะ?”

“บ่าวกังวลว่าเขาจะทำเรื่องที่มิดีกับเยวี่ยเยวี่ยเพคะ!”

หลิงอวี๋ขมวดคิ้ว

แม่นมลี่เป็นห่วงเยวี่ยเยวี่ยจากใจจริง สิ่งที่นางพูดมาเหล่านี้ก็มีเหตุผลเช่นกัน

คนที่มั่งคั่งเช่นองค์ชายคังยังคิดที่จะไปอยู่ในจุดที่สูงขึ้นเลย เซี่ยเหวยจะมิถูกล่อลวงจากความรุ่งเรืองมั่งคั่งหรือ?