บทที่ 1409

เผยอวี้ยื่นมือออกไปชี้หลิวเจินพลางเอ่ยอย่างโมโห “พวกเขาประคองสตรีผู้หนึ่งอยู่ แต่เพราะว่ากระหม่อมยังเบลออยู่จึงมองมิชัด แต่สัญชาตญาณของกระหม่อมรู้สึกได้ว่าอันตรายจึงพยายามจะพุ่งไปหาพวกเขา...”

“ไหนเลยจะคิดว่าในมือของชายผู้นั้นจะมีกริชอยู่ เขาจึงแทงมาทางกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฤทธิ์ยาในตัวกระหม่อมยังมิหมดจึงทำให้การเคลื่อนไหวช้าและหลบมิทันจึงถูกแทงพ่ะย่ะค่ะ!”

“ก่อนที่กระหม่อมจะหมดสติไปยังได้ยินหลิวเจินพูดกับชายผู้นั้นด้วยว่า ในเมื่อก่อเรื่องจนถึงแก่ชีวิตแล้ว ในเมื่อลงมือทำไปแล้วก็ต้องทำต่อ นางจึงล่อลวงพระชายาองค์รัชทายาทมาสร้างสถานการณ์...”

“ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกระหม่อมก็มิรู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

หลิงอวี๋ได้ฟังคำพูดของเผยอวี้แล้วก็แอบยิ้ม เผยอวี้กับตนห็นตรงกันโดยปริยาย ต่างโยนความผิดเรื่องการสังหารเซียวทงไปให้หลิวเจิน เมื่อเป็นเช่นนี้ หลิวเจินจะยังพูดอะไรได้อีกเล่า!

ต้องจัดการหลิวเจินก่อนแล้วจึงจะตรวจสอบในขั้นต่อ ๆ ไปได้

“ไปเรียกตัวขันทีที่คอยดูแลพู่กันและหมึกในวันนี้มาให้แม่ทัพเผยชี้ตัว!”

ท่านอ๋องเฉิงออกคำสั่ง องครักษ์กองทัพหลวงจึงไปพาตัวขันทีมา

ในขณะเดียวกัน ท่านอ๋องเฉิงก็ยังเชิญหมอหลวงมาตรวจเผยอวี้ด้วย

หมอหลวงมาถึงก่อนจึงทำการตรวจเผยอวี้ เมื่อตรวจแล้วพบว่าในร่างกายของเขามียาหลงเหลือยู่จริง ๆ ก็เป็นการพิสูจน์แล้วว่าเผยอวี้มิได้โกหก

และทางกองทัพหลวงก็ได้พาตัวขันทีที่ดูแลพู่กันกับหมึกทั้งหมดมาแล้ว เผยอวี้มองดูอยู่รอบหนึ่งแต่กลับหาขันทีน้อยที่วางยาตนมิเจอ

ในขณะที่องค์ชายคังกระหยิ่มยิ้มย่อง คิดว่าครั้งนี้เผยอวี้คงมิอาจพูดได้ชัดเจนแล้ว

หลิงซวนก็นำรายชื่อของขันที่ที่ดูแลเรื่องพู่กันและหมึกมา แล้วให้ขันทีน้อยเซี่ยตรวจสอบดู

ผลก็คือหลังจากที่ตรวจสอบแล้วก็พบว่าขันทีน้อยผู้หนึ่งที่ชื่อขันทีโจวมิได้มา ทหารกองทัพหลวงกำลังจะไปตามตัวเขา แต่ขันทีโจวถูกขันทีเหอลากตัวมาเสียก่อน

ขันทีโจวหน้าถอดสี เมื่อครู่เขาเห็นว่าทหารกองทัพหลวงไปคุมตัวขันทีที่ดูแลพู่กันและหมึกก็รู้ว่าเกิดเรื่องแล้ว

เขาไปหลบอยู่ในห้องน้ำและร้อนรนราวกับมดที่อยู่บนหม้อเหล็ก สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจถอดสายคาดเอวออกตั้งใจจะแขวนคอตาย คิดมิถึงว่าจะถูกขันทีเหอมาพบทันเวลาพอดี