บทที่ 1421

สำหรับเด็กที่อายุสิบปีขึ้นไป หลิงอวี๋ยังจัดตั้งวิชาทักษะให้เป็นพิเศษด้วย

เด็กที่มาจากตระกูลยากจน จะมีผู้ใดที่เป็นดั่งคุณหนูและคุณชายตระกูลร่ำรวยเหล่านั้นในเมืองหลวงที่เล่นดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์และการวาดภาพอยู่ทุกวัน และโอดครวญโดยที่มิได้เจ็บป่วยใด ๆ

หากมีคนที่มีทักษะที่สามารถเลี้ยงชีพได้ หลิงอวี๋ก็รู้สึกว่าจะเป็นการช่วยเหลือพวกเขาได้ดีที่สุด

วิชาทักษะเหล่านี้ครอบคลุมไปด้วยงานฝีมือ การผลิตและวิชาการแพทย์เป็นต้น และจะแบ่งห้องเรียนตามความสนใจของพวกเด็ก ๆ

วิชาทักษะเหล่านี้มิเพียงแต่เปิดสอนแต่เด็กผู้หญิงเท่านั้น หออักษรของเด็กผู้ชายก็มีการส่งเสริมเช่นกัน

เมื่อเป็นเช่นนี้ ครูที่ต้องการจึงมีหลากหลายด้าน หลิงอวี๋จึงได้ทำการตรวจสอบคุณสมบัติของครูที่ได้รับการแนะนำมาทีละคน

การศึกษาเป็นรากฐานของแคว้น หลิงอวี๋มิอยากให้ครูที่คุณธรรมจริยธรรมมิดีมาสอนสิ่งที่มิดีให้ศิษย์

ครูบุรุษหาได้ง่าย แต่ครูสตรีจะหายากสักหน่อย

สตรีจำนวนมากล้วนมีทัศนคติแบบดูเชิงไปก่อน พวกนางได้รับการศึกษาแบบดั้งเดิมจึงรู้สึกว่าการแสดงตัวต่อสังคมมิดี

ครูที่ได้เรียกตัวมานอกจากจะเป็นครูในด้านดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์และการวาดภาพแล้ว ครูในวิชาทักษะก็มีเพียงแม่นางเหมยจากเรือนหยกอำไพเท่านั้นที่มาสอนในเรื่องการเย็บปักถักร้อย

หลิงอวี๋เพิ่มเบี้ยหวัดขึ้นแล้วก็มิอาจโน้มน้าวสตรีที่คอยดูเชิงเหล่านั้นได้

หลิงอวี๋คิดวิธีการมิออก สุดท้ายเมื่อเห็นขุนนางสตรีของสถานการกุศล หลิงอวี๋ก็ใจเต้นขึ้นมา

ยามนี้สตรีที่เป็นขุนนางเป็นสิ่งล้ำค่าและหายากยิ่ง แม้ว่าขุนนางสตรีผู้เป็นหัวหน้าในวังจะมีคุณสมบัติดี แต่ก็ล้วนอยู่ต่ำกว่าระดับหก ต่อให้ทำดีแค่ไหนก็มิอาจเลื้อนขึ้นไปได้อีกตลอดชีวิต

อีกทั้งเบี้ยหวัดที่ได้รับก็ต่างกันกับขุนนางที่เป็นบุรุษในระดับเดียวกันอีก

หากได้ขึ้นอยู่ในระดับสูงแต่มิได้ผลประโยชน์ที่คุ้มค่าก็ไม่มีแรงจูงใจ

ในสายตาของหลิงอวี๋ การทำงานไม่มีการแบ่งแยกสูงต่ำ ในเมื่อต่างก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงาน แต่เหตุใดจึงมิได้รับค่าตอบแทนเท่ากับคนที่ทำงานในระดับเดียวกัน