บทที่ 1436

เซียวหลินเทียนเคยชินกับการนำทัพออกรบและมุ่งตรงไปแก้ไขปัญหา

หลิงอวี๋จึงอยากเปลี่ยนแนวคิดนี้ของเขา มิฉะนั้นหากมีสงครามแล้วเซียวหลินเทียนนำทัพออกรบเอง เช่นนี้จะมิยุ่งยากและเหนื่อยแย่หรือ!

หลี่ว์เซียงก็มิเห็นด้วยเช่นกัน ตอนนี้เซียวหลินเทียนเพิ่งจะขึ้นครองบัลลังก์ พวกขององค์ชายคังต่างกำลังจับตามองอยู่

หากเซียวหลินเทียนออกไป เมืองหลวงจะต้องยุ่งวุ่นวายเป็นแน่

จากการโน้มน้าวของทั้งสองคน สุดท้ายเซียวหลินเทียนก็ละทิ้งความคิดนี้ไป

ส่วนอันเจ๋อที่อยู่ไกลออกไปพันลี้นั้น หลังจากที่เขาตกจากที่สูงลงแม่น้ำไปกับม้า ลอยไปได้มิไกลก็ไปชนเข้ากับก้อนหินจึงสลบไป

กระทั่งอันเจ๋อฟื้นขึ้นมา เพิ่งจะลืมตาก็เห็นมีดและหน้าไม้หลายอันเล็งมาที่ตนแล้ว และตนก็ถูกมัดแขนมัดขาอยู่

อันเจ๋อชะงักไปสักพักหนึ่ง และจ้องมองชาวบ้านเหล่านั้นโดยมิกล้าขยับตัว

กระทั่งอันเจ๋อถูกพาตัวมาที่ว่าการอำเภอเขตสิงหยางในฐานะสายลับของราชสำนัก เขาถึงได้รู้ว่าตนถูกน้ำพัดมาที่สิงหยางซึ่งเป็นเขตที่เฉาเฉียงยึดครองอยู่

ผู้ที่สอบสวนอันเจ๋อก็คือตัวเฉาเฉียงเอง เขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ และดวงตาที่ถูกศัตรูทำร้ายจนบอดนั้นดูน่ากลัว

แต่อันเจ๋อมิได้มีความรู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย และสบตากับเฉาเฉียงอย่างมั่นคง

เฉาเฉียงจ้องมองอันเจ๋ออย่างเคร่งขรึม ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันราวกับว่าแข่งขันกันโดยไม่มีผู้ใดกะพริบตา

ผ่านไปสักพัก อันเจ๋อก็รู้สึกแสบตาจนเกือบจะทนมิไหวแล้ว

เฉาเฉียงจึงหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าการมิกะพริบตาเป็นการแสดงความแข็งแกร่งแล้วหรือ? พวกที่เกิดมาเป็นคุณชายเช่นพวกเจ้าข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว!”

“ปกติก็เอาแต่เที่ยวเตร่ เดินตามท้องถนนไปเล่นกับสาว ๆ พึ่งพาบรรพบุรุษในการรับตำแหน่ง ยามออกรบก็ทำได้เพียงถอยไปอยู่ข้างหลัง!”

“นอกจากรังแกกดขี่ราษฎรแล้ว คนเช่นพวกเจ้าก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ยังกล้ามาสู้กับข้าอีก เจ้ามิรู้หรือว่าตอนนี้ชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า?”

แม้ว่าอันเจ๋อจะมาถึงที่นี่โดยอุบัติเหตุ แต่เมื่อนึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่ตนได้รับมอบหมายมาจากองค์จักรพรรดิ ว่าให้ยึดการนิรโทษกับราษฎรที่ถูกบีบให้ขึ้นเขาไปเป็นโจรเหล่านี้เป็นหลัก