บทที่ 1440

อันเจ๋อกับเฉาหงกำลังพูดคุยกันอยู่ มิได้สังเกตอาจารย์หลินที่มิรู้ว่ามาที่คุกเมื่อใด เขายืนฟังบทสนทนาของทั้งสองคนอยู่ในเงามืด

เมืองหลวง?

องค์จักรพรรดิ?

ในแววตาของอาจารย์หลินที่ก่อนหน้านี้เย็นชาไร้ความปรานีค่อย ๆ ปรากฏความสับสนขึ้นมา

สิ่งที่อันเจ๋อพูดมาเหล่านี้ เหตุใดจึงฟังดูคุ้นเคยเช่นนี้?

ตรงหน้าปรากฏภาพบางส่วนขึ้นมา...

สวมเสื้อเกราะ กองทัพนับล้านที่เป็นระเบียบ!

กองทัพทั้งสองต่อสู้กัน เขาควบม้าไปอย่างดุเดือดและเหวี่ยงดาบต่อสู้...

แววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นมองเขาอย่างลึกซึ้ง “สามี ไปครานี้ต้องดูแลตนเองนะ ข้าจะดูแลท่านอดีตเสนาบดีแทนท่านเอง...”

“ท่านพ่อ...พวกเราเชื่อท่าน...”

ภาพปรากฏขึ้นมาในหัวของอาจารย์หลินตามการพูดของอันเจ๋อ จากนั้นเขาก็ปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง

ตอนแรกอาจารย์หลินยังสามารถทนได้ แต่มันค่อย ๆ ปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ ปวดจนเขากุมหัวทรุดลงไปคุกเข่าอยู่ที่พื้น

เสียงนั้นดังจนเรียกให้เฉาหงวิ่งมาดู แล้วก็เห็นอาจารย์หลินกุมหัวคุกเข่าอยู่ เหงื่อเม็ดโตก็หยดลงที่พื้น

“อาจารย์หลิน ท่านเป็นอะไรไป? โรคเก่ากำเริบอีกแล้วใช่หรือไม่!”

เฉาหงคุกเข่าลงไปตรวจดูเขาอย่างตกใจพลางตะโกนเสียงดัง “ใครก็ได้ อาจารย์หลินมิสบาย!”

อาจารย์หลินผลักเขาออก แต่ความเจ็บปวดทำให้เขามิสามารถลุกขึ้นได้ เขาชัก อยากจะควบคุมความเจ็บปวดนี้ แต่มันเป็นสิ่งที่เขามิอาจควบคุมได้...

อาจารย์หลินชักเกร็งแล้วล้มลงไปที่พื้น พร้อมกับน้ำลายฟูมปาก

เฉาเฉียงได้ยินข่าวจึงพาคนเข้ามา เมื่อเห็นท่าทางของอาจารย์หลินก็ตกใจแล้วตะโกนอย่างตื่นตระหนก “ใครก็ได้ รีบไปเรียกหมอมาเร็วเข้า!”

อาจารย์หลินมีโรคประจำตัวคือปวดหัว แต่สองครั้งก่อนหน้านี้เมื่ออาการกำเริบแค่พักสักครู่ก็ดีขึ้นแล้ว ไหนเลยจะคิดว่าครั้งนี้จะรุนแรงเช่นนี้