บทที่ 1444

อันเจ๋อยังเอ่ยถึงท่านอดีตเสนาบดีอีกด้วย เขารู้ว่าคนที่เคยเป็นทหารเช่นเฉาเฉียง พวกเขาอาจจะมิรู้จักองค์จักรพรรดิ แต่ไม่มีทางมิรู้จักท่านอดีตเสนาบดีที่อยู่ในกองทัพมาหลายสิบปีเป็นแน่

“รู้จักท่านอดีตเสนาบดีอ๋องเจิ้นหนานที่เมืองหลวงหรือไม่? ก่อนหน้านี้เขาได้นำทัพแล้วตกม้าจนทำให้ขาหัก ตอนที่ถูกส่งตัวกลับเมืองหลวงก็หมดสติและหายใจรวยรินไปแล้ว!”

“หมอหลวงในวังล้วนบอกว่า ท่านอดีตเสนาบดีจะมีชีวิตอยู่ได้อีกมินาน แต่ฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ของพวกเราก็ใช้วิชาการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมช่วยเหลือท่านอดีตเสนาบดีไว้ได้!”

“ตอนนี้ท่านอดีตเสนาบดีมิเพียงแต่ร่างกายแข็งแรงดีเท่านั้น แต่ยังสามารถขี่ม้าได้ด้วย!”

เฉาเฉียงฟังแล้วก็เบิกตาโตอย่างประหลาดใจ

พวกเขาคือคนที่มาจากการออกรบ มีหรือจะมิรู้ว่าเมื่อขาหักแล้วหากโชคดีก็จะมีชีวิตอยู่ต่อได้ แต่หากโชคร้ายก็มีแต่ตายเท่านั้น

ท่านอดีตเสนาบดีได้รับการรักษาจนหายดีทั้งยังสามารถขี่ม้าได้อีก… นี่เป็นหมอขั้นเซียนจริง ๆ!

“ข้ามิได้พูดคุยโวเกินจริงกับพวกเจ้า ทักษะการแพทย์ของฮองเฮายอดเยี่ยมจริง ๆ ตัวอย่างเช่นนี้ยังมีอีกมาก พวกเจ้าไปสืบที่เมืองหลวงดูก็จะรู้!”

อันเจ๋อพูดจนปากแห้งคอแห้งจึงยกน้ำชาดื่มไปอึกหนึ่ง พลางมองพิจารณาอาจารย์หลินอย่างสงบไปด้วย

แต่กลับเห็นว่าอาจารย์หลินดูเหม่อมลอยราวกับว่าฟังแล้วล่องลอยติดอยู่ในภวังค์

“ท่านอดีตเสนาบดี...”

“ท่านอ๋องเจิ้นหนาน!”

อาจารย์หลินกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองอยู่จริง ๆ เขารู้สึกว่าคุ้นเคยกับคำเรียกเหล่านี้มาก

จากนั้นใบหน้าของชายชราผู้น่าเกรงขามก็โผล่เข้ามาในหัวของเขา

ชายชรายกแส้ฟาดใส่เขา “เด็กโง่ มิกินข้าวหรือ? ยืนตรง ๆ ทำให้ส่วนล่างมั่นคงเข้าไว้ เจ้ายืนมิดีนั่งมิดีเช่นนี้ ออกไปข้างนอกอย่าได้พูดไปว่าเป็นลูกชายของข้าเชียว!”

อาจารย์หลินครุ่นคิดแล้วก็ปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง

เขารีบส่ายหัวและพยายามควบคุมตนมิให้คิด

แต่คำพูดที่เมืองหลวงเหล่านั้นทำให้อาจารย์หลินเกิดความรู้สึกโหยหา

เขารู้สึกว่านั่นเป็นสถานที่ที่ตนคุ้นเคย เขาจะต้องกลับไปดูเสียหน่อย บางทีเขาอาจจะเข้าใจว่าส่วนที่ตนทรมานอยู่เหล่านี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่