บทที่ 1448

อันเจ๋อคิดที่จะโต้แย้งออกไปแต่สิ่งที่ต้อนรับเขาก็คือลูกธนูอย่างหนาแน่น

อาจารย์หลินลากอันเจ๋อกลับมาพลางเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีประโยชน์ พวกเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะสังหารพวกเราทั้งหมด การวินิจฉัยของเจ้าล้วนผิดเพี้ยนไปแล้ว!”

อันเจ๋อก็มองความโหดร้ายของหยางเจี้ยนออกเช่นกันจึงกังวลเป็นอย่างมาก “อาจารย์หลิน กองกำลังของพวกเราจะต้านการบุกของพวกเขาไหวหรือไม่?”

อาจารย์หลินยิ้มอย่างเย็นชา “สิงหยางของเรามีกองกำลังของราษฎรอยู่เพียงสามพันคนเท่านั้น จะเป็นคู่ต่อสู้ของทหารอาชีพเหล่านี้ได้อย่างไร!”

“หยางเจี้ยนมาในคราวนี้นำทหารมาเกือบหกพันคน! ทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันมากถึงเพียงนี้ เป็นไปมิได้เลยที่จะป้องกันประตูเมืองไว้ได้!”

อันเจ๋อได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกังวลมาก

แต่อาจารย์หลินก็หัวเราะอย่างดูถูกออกมาอีกครั้ง “แต่หากคิดจะต่อสู้ให้พวกเขาพ่ายแพ้ไปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปมิได้!”

อันเจ๋อมองอาจารย์หลินอย่างงุนงง เขาเอาความมั่นใจมาจากที่ใดกัน!

“มิสามารถต้านทานได้ แต่สามารถใช้สติปัญญาชิงไหวชิงพริบได้!”

อาจารย์หลินเอ่ยอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “ข้าจะสั่งให้คนเอาจดหมายของเจ้าออกไปส่งก่อน!”

อันเจ๋อมองอาจารย์หลินออกไปจัดการอย่างทำอะไรมิถูก กองกำลังทหารเข้ามาประชิดเมืองแล้ว อาจารย์หลินยังคงสงบได้เช่นนี้ คนผู้นี้ประมาทมิได้จริง ๆ!

......

เมื่อเซียวหลินเทียนได้รับจดหมายลับจากอันเจ๋อ เรื่องก็ผ่านไปสามวันแล้ว

เมื่อเห็นลายมือหน้าจดหมายเป็นของอันเจ๋อที่คุ้นเคย จิตใจของเซียวหลินเทียนก็สงบลงมาได้

อันเจ๋อยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นเรื่องที่เจิ้งโจวจะต้องมีลับลมคมในเป็นแน่

เซียวหลินเทียนเปิดจดหมายลับของอันเจ๋อดู

เขาอ่านไปก็เกิดความโมโหขึ้นมา หวางหมิง ใต้เท้าจาง กินเงินเบี้ยหวัดราชการแต่กลับหลอกลวงเบื้องบน กล้าโกงกินงบประมาณจำนวนมากในการซ่อมแซมเส้นทางแม่น้ำในแต่ละครั้ง

พวกเขาเอาความกล้ามาจากที่ใดกัน ทั้งยังกล้าปกปิดเรื่องที่ภัยพิบัติร้ายแรงที่น้ำท่วมทำลายหมู่บ้านไปจนทำให้คนสองร้อยกว่าคนเสียชีวิตอีก