บทที่ 1457

กระทั่งเข้าไปในกระโจม บุรุษร่างสูงใหญ่ก็หันกลับมา

หลิงอวี๋คือคนที่ข้ามเวลามา จึงมิได้มีความทรงจำที่ลึกซึ้งกับท่านลุงใหญ่ผู้นี้นัก แต่หลิงหว่านเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของหลิงเสียงกัง นางเชื่อว่าหลิงหว่านไม่มีทางจำผิดคน!

กอปรกับที่อาจารย์หลินผู้นี้มีรูปร่างสูงใหญ่ และมีพลังที่น่าเกรงขามคล้าย ๆ กับท่านอดีตเสนาบดี หลิงอวี๋จึงยิ่งแน่ใจว่าอาจารย์หลินผู้นี้ก็คือท่านลุงใหญ่หลิงเสียงกัง

“พี่หญิงหลิงหลิง วันนี้พวกเราจะต้องไปโจมตีผิงเนี่ย ข้ากับท่านลุงหลิงจะเป็นแนวหน้า ใต้เท้าอันจะรับผิดชอบคุ้มกันด้านหลัง ที่นี่จะมิปลอดภัย พวกเราได้ปรึกษากันแล้วว่าจะให้ท่านกับหลิงหว่านถอยออกจากพื้นที่ไปก่อนยี่สิบลี้!”

เผยอวี้เอ่ยมาตรง ๆ

“ท่านอ๋องผิงหนานถูกคนของหลิวจวินจับตัวไปจริงหรือ? จะเป็นกับดักหรือไม่?”

หลิงอวี๋มิได้สนใจเรื่องความคับข้องใจระหว่างสามีภรรยาของหลิงเสียงกัง เวลานี้เป็นคราวคับขัน ทำได้เพียงต้องแก้ไขในเรื่องนี้ก่อน

“ข้าแน่ใจว่าเป็นพ่อของข้า!”

อันเจ๋อเอ่ยเสียงเรียบ “เขาหลงกลแผนของใต้เท้าจาง คิดว่าหาศพข้าเจอจริง ๆ จึงมุ่งหน้าไปตรวจสอบที่ศาลาว่าการเจิ้งโจว ไหนเลยจะคิดว่า หลิวจวินจะถูกใต้เท้าจางซื้อตัวไปแล้ว พวกเขาร่วมมือกันจับตัวพ่อข้าไประหว่างทาง!”

“พวกเขาให้เงื่อนไขกับข้ามานั่นก็คือ ให้ข้าสังหารพวกเฉาเฉียงและยอมแพ้ จากนั้นก็ให้ส่งหลักฐานที่ใต้เท้าเจียงหาเจอที่อยู่ในมือข้าไปให้ แล้วโยนความผิดฐานสังหารใต้เท้าเจียงไปให้เฉาเฉียง แล้วจะปล่อยตัวพ่อข้า!”

อันเจ๋อเอ่ยอย่างเศร้าใจ “เพื่อเป็นการข่มขู่ข้าให้ข้ารู้ว่าพวกมันมิได้ล้อเล่น พวกมันตัดนิ้วของพ่อข้าส่งมาให้ข้าสองนิ้ว!”

“แล้วบอกข้าว่าหากข้ามิยอมแพ้ก็จะตัดนิ้วของพ่อข้าวันละนิ้ว!”

อย่าว่าแต่อันเจ๋อเลย หลิงอวี๋ฟังแล้วก็โกรธมากเช่นกัน

พวกใต้เท้าจางจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว!

“แต่พวกเจ้าไปโจมตีเช่นนี้ หากพวกมันจนตรอกแล้วทำการสังหารท่านอ๋องผิงหนานเล่า?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามอย่างกังวล

อันเจ๋อสบตากับหลิงเสียงกัง แล้วหลิงเสียงกังก็เอ่ยปากพูดกับหลิงอวี๋เป็นครั้งแรก

“ข้าให้ใต้เท้าอันแสร้งทำเป็นบาดเจ็บหนักจึงถูกส่งมาที่กองทหารรักษาการณ์ที่นี่ จะใช้วิธีนี้ถ่วงเวลา นอกจากนี้ข้าจะจัดคนไปขุดทางลับที่อีกฝั่งของกำแพงเมือง แล้วประเดี๋ยวข้าจะเข้าเมืองไปจากทางลับนั้นก่อนเพื่อไปช่วยท่านอ๋องผิงหนาน!”