บทที่ 1459

หลิงอวี๋กับหลิงหว่านอยู่ด้วยกัน รอคอยให้หลิงเสียงกังส่งสัญญาณว่าช่วยท่านอ๋องผิงหนานออกมาแล้ว

แม้ว่าหลิงหว่านจะมีใบหน้าเย็นชา แต่ในใจนั้นกำลังเป็นห่วงหลิงเสียงกัง

นางออกไปดูอยู่เป็นระยะ กังวลว่าท่านพ่อบุกเข้าถ้ำเสือไปเพียงลำพังแล้วจะประสบเหตุร้ายเข้า

“พี่หญิงหลิงหลิง ข้าเข้าใจแล้ว เมื่อเทียบกับความปลอดภัยของเขา ขอเพียงเขามีชีวิตอยู่ เขาจะแต่งงานกับเฝิงฉินนั่นก็ช่างเถิด!”

หลิงหว่านเข้ามาพูดคุยกับหลิงอวี๋ราวกับเป็นการคลายความกังวลของตน

“ท่านแม่ของข้าก็คงจะคิดเช่นเดียวกันกับข้า!”

หลิงอวี๋ทำอะไรมิถูก ความต้องการในชีวิตเช่นนี้น้อยเกินไปแล้วกระมัง!

การได้คืบจะเอาศอกเป็นข้อบกพร่องทั่วไปของมนุษย์

ตอนนี้หลิงเสียงกังกำลังอยู่ในอันตราย ข้อเรียกร้องของหลิงหว่านที่มีต่อเขาจึงลดลง ขอเพียงเขากลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว

แต่เมื่อทุกอย่างหคลี่คลาย หลิงหว่านจะยังคิดเช่นนี้หรือไม่?

หลิงอวี๋เองก็มิอยากทำลายความคิดเพ้อฝันของนางจึงเอ่ยปลอบใจ “ท่านลุงใหญ่มีวรยุทธ์แก่กล้า เขาจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน!”

ในขณะที่อันเจ๋อก็รอคอยอยู่อย่างร้อนอกร้อนใจเช่นกันนั้น หอระฆังในเมืองผิงเนี่ยก็เกิดเพลิงไหม้ขึ้น

นี่คือสัญญาณว่าหลิงเสียงกังช่วยท่านอ๋องผิงหนานออกมาได้แล้ว

เผยอวี้ที่รออยู่ที่แนวหน้าเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“บุกโจมตี!”

ทหารของเผยอวี้กำลังเป่าแตรโจมตี จากนั้นทหารม้าก็เป็นแนวหน้าบุกไปที่กำแพงเมือง

หลิวจวินเป็นพวกอันธพาล เมื่อเห็นว่าเฉาเฉียงสร้างเรื่องก็ทำตามเพื่อแบ่งผลงานการต่อสู้ แต่เขามิได้มีความสามารถในด้านการรบใด ๆ

เมื่อหลิงเสียงกังช่วยท่านอ๋องผิงหนานออกมาได้ ก็ส่งเขาให้องครักษ์เงาที่เซียวหลินเทียนส่งมา จากนั้นก็ถือมีดบุกไปที่หน้าประตูเมืองและร่วมกับเผยอวี้ทันที