บทที่ 1466

“ฮองเฮา!”

“พี่หญิงหลิงหลิง!”

หลิงอวี๋ได้ยินว่ามีคนเรียกตนแว่ว ๆ แต่หนังตาของนางหนักมากลืมมิขึ้น

นางมิรู้สักนิดว่าตนหมดสติไปสามวันแล้ว

ในสามวันนี้ ท่านอ๋องผิงหนานกังวลเป็นอย่างมาก เขากับหลิงเสียงกังได้เชิญหมอที่มีชื่อเสียงของติ้งโจวมาตรวจนางอยู่จำนวนมิน้อย

หมอผู้มีชื่อเสียงบางคนบอกว่าหลิงอวี๋ชีพจรกระจาย นางจะมีชีวิตอยู่ได้มินาน

บางคนก็บอกว่าหลิงอวี๋ปะทะกับพระพุทธรูปของวัดไคหยวนและถูกพระพุทธเจ้าลงโทษ นางจะเป็นเช่นนี้ไปชั่วชีวิต

หลิงหว่านกับพวกเถาจื่อมิได้รับบาดเจ็บในระดับที่เท่ากันจึงถูกหลิงเสียงกังพากลับไปที่พักฟื้นที่ศาลาว่าการ

แต่พวกนางจะมาเฝ้าหลิงอวี๋ทุกวัน เมื่อเห็นหลิงอวี๋เป็นเช่นนี้ก็รู้สึกหนักอึ้ง

หลิงเสียงกังได้รับรู้เรื่องของเก๋อเทียนซือจากปากของหลิงหว่านกับเถาจื่อ แต่วันนั้นเขาสนใจแค่การช่วยเหลือหลิงอวี๋ จึงมิได้สนใจว่ามีเก๋อเทียนซืออยู่ในที่เกิดเหตุด้วย

พอมาคิดดูหลังจบเรื่อง เก๋อเทียนซือคงจะฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่ามีเจ้าหน้าที่ทหารมาจึงหลบซ่อนอยู่ที่เจดีย์วัดไคหยวน รอให้พวกเขาไปกันหมดแล้วจึงหนีไปกระมัง!

การที่ฮองเฮาถูกลอบสังหารที่ติ้งโจวทำให้ข้าหลวงติ้งโจวรู้สึกกดดันมาก หลายวันมานี้เขาได้ทำการเพิ่มกำลังลาดตระเวนและส่งทหารไปตามจับกุมเก๋อเทียนซือด้วย

ในขณะเดียวกัน ข้าหลวงติ้งโจวก็ส่งคนไปมอบสาส์นกราบทูลเรื่องนี้กับเซียวหลินเทียนโดยละเอียดเพื่อเป็นการผ่อนความรับผิดชอบของตน

ทันทีที่เซียวหลินเทียนได้รับสาส์นกราบทูลแล้วเห็นว่าเป็นเรื่องที่หลิงอวี๋ถูกเก๋อเทียนซือลอบสังหาร ใจเขาก็รู้สึกหนักอึ้ง

เขาคิดมิถึงเลยว่า เก๋อเทียนซือจะกลับมาอย่างเงียบเชียบเช่นนี้

เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของเก๋อเทียนซือ และเห็นสาส์นกราบทูลที่ว่าหลิงอวี๋หมดสติยังมิฟื้น

เซียวหลินเทียนก็นั่งมิติดอีกต่อไป หลังจากเสร็จการว่าราชกิจก็ไปอธิบายกับไทฮองไทเฮา จากนั้นก็พาจ้าวซวนและเรียกพวกถังถีเตี่ยนเดินทางต่อเนื่องทั้งคืนไปที่ติ้งโจวอย่างเงียบ ๆ เพื่อไปรับหลิงอวี๋กลับมา

การเดินทางไปกลับอย่างมากก็สองวัน เซียวหลินเทียนมั่นใจว่าในช่วงเวลานี้จะมิเกิดความวุ่นวายใด ๆ จึงกล้าวางใจที่จะเดินทางไป