บทที่ 1474

แต่จนสุดท้ายหลิงหว่านก็มิได้โวยวายออกไป เพราะท่านแม่ห้ามปรามไว้

แต่เรื่องราวเหล่านี้ นางรับใช้ที่กลับไปรายงานหลิงอวี๋ได้แจกแจงรายละเอียดให้หลิงอวี๋ฟังอย่างละเอียดหลังจากที่หลิงอวี๋ซักถามแล้ว

หลิงอวี๋ฟังเรื่องเหล่านั้นแล้วก็รู้สึกหนักอึ้ง

หากหลิงเสียงกังไม่มีวันนึกเรื่องในอดีตได้ เช่นนั้นป้าสะใภ้ใหญ่กับหลิงหว่านก็จะต้องได้รับความคับข้องใจเช่นนี้

นี่มันมิยุติธรรมกับป้าสะใภ้ใหญ่!

ก้อนเลือดที่อยู่ในสมองของหลิงเสียงกังควรต้องหาเวลาช่วยเอาออกมาให้เขา หลิงอวี๋ตัดสินใจว่า วันหลังจะออกจากวังไปเกลี้ยกล่อมหลิงเสียงกังให้ตกลงผ่าตัด

เมื่อคิดแล้วก็ทำเลย วันรุ่งขึ้นหลิงอวี๋จึงจัดการเรื่องในวังให้เรียบร้อย และจะพาหลิงซวนกับสุ่ยหลิงออกจากวังไปด้วยกัน

แต่เพิ่งจะไปได้เพียงครึ่งทางก็มีนางกำนัลของไท่เฟยเส้าคนหนึ่งมาตาม

“ฮองเฮาเพคะ ไท่เฟยเส้าของพวกเราอยากเชิญท่านไปพูดคุยเพคะ!”

นางกำนัลเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

หลิงอวี๋ขมวดคิ้ว

หลิงซวนจึงเอ่ยอย่างมิเกรงใจ “ไท่เฟยเส้าอยากจะเชิญฮองเฮาไปพูดคุยก็ควรจะส่งคนมาแจ้งก่อนเสียหน่อย ตอนนี้ฮองเฮาของเรามีธุระจะต้องออกไปทำ รอกลับมาแล้วค่อยว่ากันเถิด!”

นางกำนัลคุกเข่าลงทันที พลางเอ่ยอย่างตระหนก “บ่าวรับคำสั่งจากไท่เฟยให้มาเชิญฮองเฮาเพคะ ไท่เฟยมีเรื่องด่วน! ฮองเฮาโปรดผ่อนปรนและไปดูก่อนเถิดเพคะ!”

หลิงซวนจะพูดอะไรบางอย่างอีก แต่หลิงอวี๋ห้ามนางไว้ “ช่างเถิด ในเมื่อเป็นเรื่องเร่งด่วนก็ไปดูก่อนเถิด!”

นางกำนัลคำนับขอบคุณพลางลุกขึ้นเดินนำทางไป

กระทั่งมาถึงที่ตำหนักโซ่วอัน หลิงอวี๋เข้าไปก็เห็นไท่เฟยเส้านอนอยู่บนเก้าอี้ เมื่อได้ยินรายงานจึงลุกขึ้นนั่งกึ่งหนึ่ง

ไท่เฟยเส้าผมมิยุ่งเลยแม้แต่น้อย เมื่อเห็นหลิงอวี๋ก็แค่ยกมืออย่างเกียจคร้าน เป็นการให้นางกำนัลจัดที่นั่งให้หลิงอวี๋

ในช่วงนี้ไท่เฟยเส้าได้รับพระราชโองการให้ทบทวนความผิดของตนอยู่ที่ตำหนักโซ่วอัน เนื่องจากใส่ร้ายหลิงอวี๋ในตอนงานเลี้ยง