บทที่ 1478

ยามนี้หลิงอวี๋มิอยากไว้หน้าผู้อาวุโสเช่นหลิงเสียงกังแล้ว นางรู้ว่าป้าสะใภ้ใหญ่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม แม้ว่าจะได้รับความอยุติธรรมก็ทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้

แต่เรื่องอะไรเล่า?

ป้าสะใภ้ใหญ่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูลูกให้หลิงเสียงกัง เมื่อหลิงเสียงกังออกไปรบก็ดูแลพ่อแม่แทนเขา

สิ่งที่ผ่านไปในแต่ละวันนี้มิลึกซึ้งยิ่งกว่าที่เฝิงฉินมีบุญคุณต่อหลิงเสียงกังหรือ?

“หลิงเสียงกัง ดูสตรีที่อยู่ตรงหน้าท่านผู้นี้ เมื่ออายุสิบห้าถึงวัยปักปิ่นก็แต่งงานเข้ามาในจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วนเป็นภรรยาของท่าน เลี้ยงดูลูกแทนท่าน ดูแลพ่อแม่แทนท่าน!

“ท่านได้รับบาดเจ็บกลับมาก็เป็นนางที่ดูแลท่าน! ยามท่านป่วยก็เป็นนางก็คอยดูแลอยู่ข้างเตียงท่าน!”

หลิงอวี๋ตำหนิ “ท่านดูเถิดว่าตอนนี้นางอายุเท่าใดแล้ว?”

“นางแต่งงานกับท่านมายี่สิบกว่าปี ดูแลท่านมายี่สิบกว่าปี อยู่ข้างกายตลอดทุกวันทุกคืนมาเก้าพันกว่าวัน เทียบมิได้กับเฝิงฉินที่เพิ่งจะดูแลท่านมาหนึ่งปีครึ่งมิกี่ร้อยวันเลยหรือ?”

“การที่ท่านลืมนางมิใช่ข้ออ้างที่ท่านจะทรยศนาง! และมิใช่เหตุผลที่ท่านจะทำลายความดีที่นางมีต่อท่านได้ตามใจ!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างขุ่นเคือง “ตอนที่ท่านนอนอยู่ข้างกายเฝิงฉิน ลองคิดถึงภรรยาเดิมผู้นี้นะว่าพฤติกรรมของท่านเป็นการแทงมีดที่หน้าอกของนางครั้งแล้วครั้งเล่าหรือไม่?”

ป้าสะใภ้ใหญ่ได้ยินหลิงอวี๋พูดเช่นนี้ก็สะอื้นไห้อย่างคับข้องใจ

คำพูดเหล่านี้ของหลิงอวี๋คือความคับข้องใจของนาง แต่นางมิอาจพูดออกมาได้ นั่นมิใช่การบ่นที่ภรรยาที่ดีควรพึงกระทำ

และนางก็ยิ่งมิอาจให้หลิงหว่านที่เดิมทีก็เกลียดหลิงเสียงกังอยู่แล้วยิ่งเกลียดพ่อมากขึ้นอีก

หลิงหว่านเองก็กอดแม่ร้องไห้เช่นกัน นางรู้สึกได้ถึงความคับข้องใจของแม่ แต่สิ่งที่มิคาดคิดก็คือหลิงอวี๋จะลึกซึ้งเช่นนี้

ยามนี้เมื่อหลิงอวี๋พูดออกมา หลิงหว่านก็ยิ่งเข้าใจความลำบากและความเศร้าของแม่

“ฮองเฮา สามีของหม่อมฉันมิได้เป็นดังเช่นที่ท่านพูดเพคะ...”

เฝิงฉินคิดจะโต้แย้งให้หลิงเสียงกังอย่างร้อนใจ

“บังอาจ!”

หลิงซวนโมโหขึ้นมา “ฮองเฮาตรัส เจ้ามีสิทธิ์อะไรพูดแทรกขึ้นมา ช่างเป็นคนที่มาจากที่ต่ำต้อยเสียจริง มิรู้กฎเลยแม้แต่น้อย!”