บทที่ 148

ตอนที่หลิงอวี๋เอื้อมมือออกไปจะอุ้มหลิงเยวี่ย เซียวหลินเทียนก็ฟื้นขึ้นมา แล้วกระชับแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว

หลิงเยวี่ยถูกรัดแน่นจนเจ็บและร้องออกมา

เซียวหลินเทียนฟื้นขึ้นมาอย่างเต็มที่ ถึงได้เห็นแสงไฟและหลิงอวี๋

“เซียวหลินเทียน เจ้าปล่อยก่อนเถิด ข้าจะให้พวกเขาดึงเยวี่ยเยวี่ยขึ้นไปก่อน!”

หลิงอวี๋เห็นดวงตาที่สับสนของเซียวหลินเทียนจึงพูด

เซียวหลินเทียนถึงได้ปล่อยมือ จากนั้นหลิงอวี๋ก็ผูกเชือกรอบตัวหลิงเยวี่ย พลางเอ่ยปลอบโยนเขา

“เยวี่ยเยวี่ย ไม่ต้องกลัวนะ ลู่หนานกับลุงจ้าวซวนจะดึงเจ้าขึ้นไปอย่างปลอดภัย!”

หลิงเยวี่ยพยักหน้าอย่างรู้ความ

หลิงอวี๋กระตุกเชือก ลู่หนานได้รับสัญญาณก็ดึงหลิงเยวี่ยขึ้นไปอย่างช้า ๆ

เมื่อครู่หลิงอวี๋เพิ่งสังเกตเห็นว่าสิ่งที่รองรับเซียวหลินเทียนกับหลิงเยวี่ยไว้นั้นเป็นต้นไม้ใหญ่รูปร่างคดเคี้ยวและลำต้นหนามาก เซียวหลินเทียนจึงไม่ตกอยู่ในอันตราย

แต่นางไม่กล้าเข้าไป กลัวว่าลำต้นของต้นไม้จะไม่สามารถรับน้ำหนักของผู้ใหญ่ที่เพิ่มขึ้นอีกคนได้

นางยืนอยู่บนหินที่ยื่นออกมาติดกับกำแพงหิน

“เซียวหลินเทียน บาดแผลของเจ้าข้าไม่สามารถช่วยรักษาให้ได้ในตอนนี้! แต่เจ้าไม่ต้องกังวล รอให้ขึ้นไปได้ก่อนแล้วข้าจะรักษาให้เจ้าทันที!”

เซียวหลินเทียนพยักหน้า เขาไม่รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บตรงที่ใด แค่รู้สึกปวดอย่างรุนแรงที่เอวเท่านั้น

“พระชายา เยวี่ยเยวี่ยขึ้นมาอย่างปลอดภัยแล้วขอรับ ท่านทำต่อเลย ข้าจะหย่อนเชือกลงไปแล้ว!”

ลู่หนานใช้กำลังภายในตะโกนมาจากข้างบน

หลังจากนั้นไม่นาน เชือกเส้นหนึ่งพันก้อนหินไว้ก็หย่อนลงมา

หลิงอวี๋คว้าเชือก เห็นว่าตนยังอยู่ห่างจากเซียวหลินเทียนอยู่ระยะหนึ่ง จึงเอ่ยถาม "เซียวหลินเทียน เจ้าขยับได้หรือไม่? หากขยับได้ก็ขยับเข้ามาใกล้ข้าหน่อย ข้าไปไม่ถึงเจ้า!"

เซียวหลินเทียนใช้มือประคองร่างกาย แล้วลำต้นของต้นไม้นั้นก็สั่นไหว

หลิงอวี๋เห็นเช่นนั้นก็ตกใจ พลางตะโกน "ระวัง หากขยับไม่ได้ก็อย่าฝืน ข้าจะคิดหาทางดูอีกที!"