บทที่ 1485

เซียวหลินเทียนเองก็มิกล้าบังคับหลิงอวี๋ จึงเอ่ยออกไป

“เจ้าบอกวันมะรืนก็วันมะรืน! จริงสิ วันพรุ่งตามกรมวังมาช่วยเจ้าปรับปรุงพระตำหนักคุนหนิงเสียหน่อยเถิด ข้าคิดถึงห้องน้ำของเราที่ตำหนักอ๋องอี้ เจ้าให้พวกเขาทำห้องน้ำด้วย!”

“อีกอย่าง ข้าเองก็อยากให้ในพระตำหนักคุนหนิงมีพวกเครื่องใช้และพืชพรรณที่เจ้าตกแต่งด้วย ที่นี่ช่างหนาวเหน็บ ไม่มีความรู้สึกของบ้านเลย!”

เซียวหลินเทียนพูดในจุดที่มิพอใจต่อพระตำหนักคุนหนิงออกมาจำนวนมาก หลิงอวี๋ก็จดจำไว้อย่างเงียบ ๆ

ในขณะเดียวกันหลิงอวี๋ก็ใจเต้นขึ้นมา เช่นนี้ในใจเซียวหลินเทียนก็โหยหาความอบอุ่นของบ้านเช่นกัน

เขาอยู่ที่ราชสำนักเป็นองค์จักรพรรดิ เมื่อเสร็จกิจราชสำนักแล้วก็เป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่ง เขาเองก็มีความต้องและข้อเรียกร้องของตนเช่นกัน

จักรพรรดิก็เป็นคนเช่นกัน!

หลิงอวี๋นึกถึงความใกล้ชิดสนิทสนมของตนกับเซียวหลินเทียนตั้งแต่ที่ข้ามเวลามา ตั้งแต่เริ่มแรกที่เขาเป็นบุรุษที่วางอำนาจไร้มารยาทแล้วค่อย ๆ ถูกตนเปลี่ยนแปลงไปทีละขั้น

บางที ขอเพียงตนใช้ใจกับความสัมพันธ์ที่มีกับเขา เซียวหลินเทียนก็อาจจะเปลี่ยนเป็นสามีที่คู่ควรกับความเชื่อมั่นได้เช่นกันกระมัง!

“บอกกับข้ามาว่าวันนี้ไปที่จวนเสนาบดีเจิ้นหย่วนแล้วเกิดเรื่องอะไร?”

เซียวหลินเทียนเห็นว่าหลิงอวี๋ดูผ่อนคลายลงจึงยื่นมือไปจูงมือนางออกไปเดินเล่น

ครานี้หลิงอวี๋มีความคิดที่จะพูดคุยแล้วจึงมิได้ปิดบังเซียวหลินเทียน แล้วเล่าเรื่องในวันนี้ให้เซียวหลินเทียนฟัง

“หลิงเสียงกังผู้นี้สมองทึ่มเสียจริง เหตุใดจึงดื้อรั้นเช่นนี้!”

เซียวหลินเทียนได้ยินว่าหลิงเสียงกังปฏิเสธเรื่องที่หลิงอวี๋จะรักษาให้ก็หมดคำพูด

กระทั่งได้ยินว่า ตอนที่เฝิงฉินยุยงหลิงเสียงกังให้ออกจากจวนเสนาบดีเจิ้นหย่วน หลิงอวี๋จึงบีบให้เขาจ่ายค่าแต่งงานให้สองพี่น้องหลิงหว่าน เซียวหลินเทียนก็ยิ้มออกมา

“อาอวี๋ มีเพียงเจ้าที่สามารถควบคุมเขาได้ เขาจะมีความสามารถจ่ายเงินจำนวนมากถึงเพียงนั้นได้อย่างไรกัน!”