บทที่ 1507

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องวัวนม มีบางเรื่องที่หลิงอวี๋ต้องพูด

ถึงอย่างไรตนก็มีหนังสือรับรองที่สามารถรักษาชีวิตไว้ได้มากมายถึงเพียงนี้ ชีวิตนี้ก็คงมิอาจไปจากฉินตะวันตกได้แล้ว เช่นนั้นนางจึงต้องทำเพื่อประโยชน์ของฉินตะวันตกเสียหน่อย

เมื่อทุกคนมีชีวิตที่ดี ต่อไปเซียวเยวี่ยก็จะสบาย

“เซียวหลินเทียน นมที่คั้นมาจากวัวนมนั้นมีประโยชน์มาก ยามนี้ท่านพัฒนาเรื่องเกษตรกรรม ก็ควรจะพัฒนาเรื่องห่วงโซ่อุตสาหกรรมอย่างรอบด้านด้วย!”

หลิงอวี๋เผยแพร่เรื่องผลผลิตจากนมวัวให้เซียวหลินเทียนฟัง การพัฒนาห่วงโซ่อุตสาหกรรมเหล่านี้มิเพียงแต่จะช่วยเพิ่มรายได้ของเกษตรกร แต่ยังสามารถกระตุ้นการพัฒนาเศรษฐกิจอื่น ๆ ได้ด้วย

เซียวหลินเทียนฟังแล้วก็ประหลาดใจ เขามิเคยคิดมาก่อนเลยว่านมวัวที่ตนมิชอบจะสามารถทำผลิตภัณฑ์ได้มากถึงเพียงนี้

เมื่อคิดดูแล้ว หากทำตามที่หลิงอวี๋พูดออกมา แล้วขายไปในแคว้นอื่น ๆ ก็สามารถสร้างรายได้ให้ฉินตะวันตกได้

เวลานี้ เซียวหลินเทียนมิกล้าเอ่ยถึงเรื่องที่มาของนโยบายแคว้นของหลิงอวี๋อีก เขาคิดว่าท่านจินต้าพูดถูก

ความคิดที่คาดคิดมิถึงของหลิงอวี๋เหล่านี้มิว่าจะไปเรียนมาจากที่ใด แต่นางมาบอกตน เจตนาเดิมก็คือหวังดีต่อตน

เขาจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นแล้วจะต้องสืบหาให้ได้อย่างนั้นได้อย่างไร!

คิดให้ลึกซึ้งอีกหน่อย หากหลิงอวี๋มีความคิดที่ดี ๆ แล้วมิบอกตนอีกเพราะว่าตนสงสัย พวกเขาจะสูญเสียโอกาสไปตั้งเท่าใดกัน!

“อาอวี๋ ประเดี๋ยวข้าจะหาหมู่บ้านสักสองสามที่มาผลักดันแผนการเพาะเลี้ยงของเจ้า! เจ้าจัดแผนให้ข้า ข้าจะมิละเลย! ลำบากเจ้าแล้ว!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยกับหลิงอวี๋อย่างจริงใจ “ต่อไปเจ้าสามารถเตือนข้าได้บ่อย ๆ ข้าจะมิพูดคำพูดแย่ ๆ อีกแล้ว!”

เซียวหลินเทียนครุ่นคิดแล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยออกมา “เช่นนั้นข้าให้ท่านปู่เฉิงส่งแส้ลงโทษมังกรให้เจ้าดีหรือไม่ ต่อไปหากข้าสับสนอีก เจ้าก็เอาแส้มาเฆี่ยนตีข้า ตักเตือนข้าได้เลย!”

เอ่อ...

หลิงอวี๋หมดคำพูด แล้วกลอกตาใส่เซียวหลินเทียน

ภาพตนถือแส้ลงโทษมังกรไปเฆี่ยนตีเซียวหลินเทียนมิได้ดูสนุกเลย แต่ดูน่ากลัว!

มิต้องพูดถึงเรื่องนี้ แค่น้ำลายของพวกขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ก็สามารถทำให้ตนจมน้ำลายตายได้แล้ว