บทที่ 1517

เป็นครั้งแรกที่องค์ชายคังรู้สึกกลัว เขามองจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเดินเข้ามาทีละก้าวพร้อมกับตัวสั่นโดยมิรู้ตัว

“เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร?”

องค์ชายคังลืมที่จะเรียกคนไปแล้ว พลางเอ่ยเสียงสั่น “เจ้าอย่าเข้ามานะ...”

ยังมิทันที่องค์ชายคังจะพูดจบ มือที่เนียนละเอียดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็คว้าเข้าที่คอของเขา

“เซียวหลินอี้ วันนี้ข้าจะสอนท่านว่าอะไรคือภรรยาเป็นใหญ่!”

แต่ไหนแต่ไรมามีแต่สามีเป็นใหญ่ มีภรรยาเป็นใหญ่ที่ไหนกัน

แต่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยมิได้สนใจมากมายถึงเพียงนั้น นางกล้าคิดกระทั่งการเป็นจักรพรรดินี แล้วเหตุใดจะมิกล้าพลิกแนวคิดเก่า ๆ เหล่านี้เล่า!

“ท่านกินของตระกูลจ้าว ใช้ของตระกูลจ้าว ยังกล้าที่จะใส่อารมณ์กับข้า ใครให้สิทธิ์ท่าน?”

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเอ่ยอย่างเย็นชา “ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่าข้ามิใช่จ้าวเจินเจินคนโง่เขลานั่น ข้าไม่มีทางยอมรับความลำบากจากท่านโดยมิขัดขืน!”

องค์ชายคังถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยบีบคอจนหายใจมิออกและหน้าเขียวไปแล้ว

เขาอยากจะดิ้นรน แต่ก็ดิ้นมิหลุดจากมือของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย

ทันทีที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยยกมือขึ้น เขาก็ถูกยกขึ้นจากพื้น

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยกับเขาอยู่ในระดับสายตาเท่ากันและมองเขาด้วยแววตาเย็นชา “ท่านมีวรยุทธ์แล้วอย่างไร? หากข้าจะสังหารท่านก็ช่างง่ายดายนัก!”

“สิ่งที่ท่านมีก็แค่การเกิดในราชวงศ์ นอกจากนี้แล้วท่านมีสิ่งใดที่คู่ควรให้ภาคภูมิใจบ้าง?”

“ในทางบุ๋นก็สู้เซียวหลินเทียนมิได้ ทางบู๊ก็ด้อยกว่าเขา! หากข้ามิเห็นแก่หน้าท่านพ่อของข้า ข้าจะชอบขยะเช่นท่านรึ?”

องค์ชายคังเจ็บหน้าอกขึ้นมาอย่างแรงเพราะขาดอากาศ เขารู้สึกว่าตรงหน้าของตนมีดวงดาวโผล่ออกมา คิดจะขอความเมตตาแต่ก็พูดมิออก

เมื่อเห็นความอึดอัดของเขา จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ปล่อยมือออก แล้วองค์ชายคังก็ตกลงพื้นอย่างอ่อนแรง

จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเหยียบย่ำไปบนตัวขององค์ชายคังอย่างมิเกรงใจ พลางโน้มตัวไปเอ่ยกับเขา “นี่เป็นเพียงแค่การลงโทษเล็กน้อยเท่านั้น ต่อไปหากยังกล้าโวยวายต่อหน้าข้า ข้าจะให้ท่านลิ้มรสวิธีการของข้าทีละอย่าง!”

“แค่ก ๆ...”